Sy moast wol mei foar proviand
dy dei mei manlju en twa sliden,
yn de iere moarn al op ‘en paad
mei strange froast nei âldfaars trant,
sa binne sy nei ’t stedsplein gliden.

De hynders kamen op ‘e stâl
dy’t by de âlde herberch hearde,
dêr’t de manlju krigen wodkapraat
oer ’t winterwaar, it bearde mâl,
wylst sy har mei de ynkeap rêde.

En yn de skimer soe it fuort,
mar ho, in lêste by de poarte,
want dy kroechbaas wie har bêste maat
en sy moast bliuwe by it guod
fansels, want wa soe ’t oars dwaan moatte?

* Vasili Grigorevitsj Perov (1833-1882)
wie in Russyske skilder fan sjenrestikken,
histoaryske ûnderwerpen en portretten.
Dit skilderij neamde er
‘De lêste kroech by de stedspoarte’.

Men sjocht de wrâld sa as dy is
en neamt dat dè realiteit
dy’t rint oant yn der ivichheid
en elk is op dat stânpunt wis.

Behalve hy dy’t better sjocht
en heint essinsje út ‘e tiid,
dy’t ljocht en kleur op ’t klearste biedt
noch foar’t it paad rint yn in bocht.

Dan hâldt it hynder efkes yn
en stiet op fjouwer poaten fêst,
it hellet yn in azem rêst,
fernimt troch ’t hier it suchtsje wyn.

In praatsje liedt it fieren yn
fan ’t fleurich libben op dit plak
en stuit, elk kriget syn gerak:
de flesse iepen foar de wyn.

* Johan B. Jongkind (1819-1891)
skildere ‘Ruter yn lânskip’
yn in ympressionistyske styl.