januari 14, 2021
fan Jacob Gerritsz Loef*
Dêr fart er fuort mei bolle seilen
mei yn de top de deads- en libbensflagge,
Kristus hingjend oan de langste ra;
dêr sylt it roomske tsjerkeskip,
de earste slach is slagge.
De ketters driuwe tusken weagen
fan ôfgoaderij, Calvijn en Luther
dy’t it boek noch yn de hichte ha,
ferjit ek Menno Simons net
as anty-roomske snuter.
Gjinien wurdt siik of slim ferkâlden
op it tsjerkeskip, elk is genêzen
fan de slimste sûnden, dêrom krijt
it folk syn nocht net fan de wet:
devoat silst altyd wêze.
Devoat, mar tagelyk ek blaze
yn de seilen, lit bazunen klinke,
triomfearjend, oan de sege wijd;
sa sylt it roomske tsjerkeskip…
lit ketters mar ferdrinke.
* Jacob Gerritsz Loef (1605/1606-1683/1685)
Skilderij ‘Tsjerkeskip’
januari 7, 2021
fan Jacob Abels*
De jûn loek stadich nei de nacht,
wylst de rivier lei stil te blinken,
om’t de wyn him deljûn hie;
net alle seilen wiene strutsen,
om’t der noch in suchtsje stie.
Wa hie de wiisheid jûn yn pacht,
de fisker foar syn brea en drinken?
Wiisheid… wat er opdien hie
fan fisk, de kop yn ’t netwurk stutsen,
foardat hy oan ’t lûken wie.
Oars as de skipper op syn jacht,
romantysk driuwend op ’e winken
fan in twirke, dat wat hie
fan ‘dyn betsjoening wurdt ferbrutsen
as mear wyn oer ’t wetter giet’.
De wiisheid slacht op beide acht,
wol fisker en ek skipper skinke
fan syn oerfloed, sa’t ien gie
foar ’t netwurk en de oar net strutsen
hie, mar folge stille rie.
* Jacob Abels (1803-1866)
Skilderij ‘Wiid rivierlânskip mei sylboat’
