april 29, 2021
fan Francisco José de Goya*
Dêr stiet er, fjouwer jier, en baas
oer dieren om him hinne,
beuker noch, wat is him oan te sjen,
de eagen rjochte op syn wrâld,
hy is noch altyd bern.
De ekster is leafst eigen baas,
moat oan it toutsje rinne
fan de lytse Manuel, dy’t him
net fleane lit, al is er âld
genôch foar heger klim…
… as fûgels, finzen yn de kou,
dy’t inkeld wjukje kinne
by de traaljes op… fan ‘lit ús frij
mei ’t each op folle heger flecht
of is dy kâns foarby?’
De katten wachtsje op har kâns,
jaloersk op dizze ekster
dy’t tafallich ek Francisco hjit…
wat is tafallich en wat echt?
Goya wit hoe’t it sit.
* Francisco José de Goya (1746-1828)
Skilderij ‘Manuel Osorio’
april 22, 2021
fan Frans van Mieris*
Hjir stean ik, frou Piktura,
ik gean troch foar pikturaal
en stean foar hiel de skilderkeunst,
fertel yn kleuren myn ferhaal.
Ekspresje wol ik suver ha,
wat al sprekt út myn gesicht
en losse toefen hingjend hier,
ik til oan myn palet net licht.
Sân kleuren stean foar alle
tinten op ’e hiele wrâld,
harmoanysk minge is in keunst:
fan kâld nei waarm, fan waarm nei kâld.
Lit Herkules yn ’t neaken
rinne, fan de striid wurdt hy
wol waarm, de skilder is yn ’t spier
foar elke spier, antyk wurdt nij.
Ik doch it glêde masker
foar en bin net wa’t ik bin,
sa is ’t ek mei de skilderkeunst:
troch foarm en kleur krekt echt… nei ’t sin.
* Frans van Mieris (1635-1681)
Skilderij ‘De Skilderkeunst (Piktura)’