augustus 7, 2026
De wike hat wer west,
de sloppe flagge jout dat oan
mei amper noch it Snitser giel
en sûnder wetterpoarte:
leechte sûnder rest.
It opskuor hat ek west:
op ’t eilân kaam it derop oan
mei fûsten as fan ’t hurdste stiel
as hie de duvel boarte
mei de lette rest.
Fan east oer noard nei west,
mei hjitte koppen giet it oan,
ien fljocht de oare nei de kiel,
bloed wurdt mei bakken stoarte,
oer bliuwt sels gjin rest.
augustus 3, 2026
fan ûnbekend*
Wêr wachtsje de twa swalkers op,
Vladimir en Estragon,
dy’t gean en stean foar har bestean
as minsken dy’t der wêze meie
lykas Stalin en Napoleon,
sy wachtsje op Godot.
Sy wachtsje net op Pozzo dy’t
jild rom rôlje litte kin
en giet en stiet wêr’t hy mar wol,
slaaf Lucky hâldt er oan de leie,
syn bestean sjocht hy as heechste sin…
sy wachtsje op Godot.
Salang’t sy wachtsje kinne, is
har bestean noch krekt genôch
om troch te gean en stil te stean
by dat sy der ek wêze meie,
dan komt de tiding ’t is omdôch…
ferwachtsje him mar net.
* Foto’s ‘Toanielstik ‘Wachtsje op Godot’
fan Samuel Beckett, premiêre yn 1953’
