augustus 22, 2026
fan Johannes Vermeer*
Hy hie har tusken earm en hert,
sa rûn hy nei de bakker
om har oan him te jaan
om’t hy him skuldich fielde,
net fanwege seks of sa,
mar wol om bôle foar syn bern.
Ut goederbêst hie hy har set
as pearel fol mei kleuren
om gjin figuer te slaan
dy’t him in skoaier fielde
by de bakker om de hoek,
sy bleau dêr earst om nei te sjen.
In sekssymboal is sy dus net,
al ha miljoenen eagen
har sjoen om acht te slaan
op wat sy skruten fielde,
sels Japanners mei gefoel
ha harren hert oan har ferlern.
* Johannes Vermeer (1632-1675)
Skilderij ‘It famke mei de pearel’
augustus 20, 2026
As de Frânske sinne krûpt
by Fryslâns skjinne himel lâns,
dan barste blommen út ’e knop
en strielje as de freugde
fan de wrâld… in stelsel yn balâns.
Mar it stelsel stelde fêst
de noarmen yn de maatskippij,
grutskalichheid foar de natoer
ta freugde fan de boeren:
kluten bûter yn de sûpenbrij.
Greiden waarden Ingelsk grien
op kosten fan diversiteit,
gjin hynsteblom bleau doe oerein,
it koweblomke joech de geast,
stikstof easke op prioriteit.
Sinneblommen barste út
en rize op yn fûl protest
tsjin trekkers fan de boerestân
ta freugde fan ynsekten,
bijen stelle no de noarmen fêst.