september 20, 2026
Koe sy de ear
net hâlde fan har gouden kroan
as keninginne fan de simmer?
Drûge hjitte lei har wol,
omdat de sinne bystân joech,
rekke sy rap fol.
De krânse bliuwt,
de blêden binne grien fan hoop
op takom jier, al wer in simmer
fol mei bloei út mannich sied
en is it wer sa hjit en drûch,
sjoch hoe’t sy ferspriedt.
Sy spriedt har ear
rûnom en sjongt op hege toan
as keninginne fan de simmer
’t liet mei ’t folgjende refrein:
‘De sinneblom bliuwt lang bestean,
hellet sels de ein.’
september 11, 2026
fan Jopie Huisman*
By syn soan kaam hy om treast,
gjin wurd kaam oer syn lippen,
mar syn hâlding spriek foar him:
‘Ik ha dyn leave mem ferlern,
har geast mis ik it meast.’
By de hân hie ik ’t palet
en streke hiel syn hâlding,
nei in oerke wie it klear
en swijend spriek it skilderij:
‘Myn treast is dyn portret.’
Achtentachtich jier, myn heit
hold fêst oan it ferline
fan twa-ienheid yn ’t bestean:
‘Ik kin dyn leave mem noch sjen
en fiel wat sy my seit.’
Koe ik him ferkeapje oan…
nee, sels net oan de dokter,
dy’t op heit in bod útbrocht.
‘Myn leave mem hasto ferlern,
’k bliuw yn har geast dyn soan.’
* Jopie Huisman (1922-2000)
Skilderij ‘Myn heit’