oktober 4, 2026
Wa heart it gûlen fan de bern
dat net te hearren is yn de wagon
fanwege ’t ratteljen fan tsjillen
op rails dy’t rinne nei de hel
dêr’t harren liken brâne sille?
Wa heart it snikken fan de bern
dat troch de poarte net te hearren is
fanwege ’t stampen fan de stappen,
hjir makket arbeid har net frij,
sy sille nei de siken happe.
Wa heart it hymjen fan de bern
dat yn de nep-dûs net te hearren is,
want gas begjint foar elk te streamen
dy’t net yn frijheid libje mei,
sy sille nea wer lokkich dreame.
Mar altyd troch klinkt harren lûd
fan gûlen, snikken, hymjen, har ferwyt:
‘Koe dan gjinien ús needlot hearre
en keare wat de joadske bern
oerkaam, yn stilte stjerre?’
september 28, 2026
It leit der ljochtsjend hinne,
misse kin men it hast net,
it paad dat oer de Grienedyk rint
en wiist rûnom nei de natoer
mei tank ek oan de sinne.
Is men it paad hjoed bjuster
troch it hieltyd hinne wer:
earjuster rjochts- en juster linksôf,
men slacht gjin acht op de natoer,
rint taastend yn it tsjuster.
Sjoch dan net nei de hichte,
want de sinne makket blyn,
sadat men gjin Alwize sjen kin,
it ljochtsjend paad leit op ’e dyk,
rûnom is ek de lichte.