september 11, 2026
fan Jopie Huisman*
By syn soan kaam hy om treast,
gjin wurd kaam oer syn lippen,
mar syn hâlding spriek foar him:
‘Ik ha dyn leave mem ferlern,
har geast mis ik it meast.’
By de hân hie ik ’t palet
en streke hiel syn hâlding,
nei in oerke wie it klear
en swijend spriek it skilderij:
‘Myn treast is dyn portret.’
Achtentachtich jier, myn heit
hold fêst oan it ferline
fan twa-ienheid yn ’t bestean:
‘Ik kin dyn leave mem noch sjen
en fiel wat sy my seit.’
Koe ik him ferkeapje oan…
nee, sels net oan de dokter,
dy’t op heit in bod útbrocht.
‘Myn leave mem hasto ferlern,
’k bliuw yn har geast dyn soan.’
* Jopie Huisman (1922-2000)
Skilderij ‘Myn heit’
september 5, 2026
fan Jopie Huisman*
Ik tekenje en skilderje
in nij begjin yn myn bestean
nei myn begjin as lêste bern
fan heit en mem, myn leave âlden;
ik lit in nije wrâld ûntstean
fan binnenút, myn eigen skepping.
Ik skilderje myn eigen striid.
it âlde tusken goed en kwea,
myn swakkens is my oan te sjen,
ik bring op doek de statusleazen,
de swalkers troch it lege gea,
fan binnenút, myn eigen skepping.
Ik skilderje it foddeguod:
fan Albertsje de ûnderbroek,
in keunstwurk, wurdich om te sjen,
in bak mei klompen en mei learzens,
in twadde libben komt op doek
fan binnenút, myn eigen skepping.
Ik akwarelje oan de ein
it âlde: skuorkes en in hûn,
op stjerren nei al dea, sa ken
ik myn ferfal, mar bliuw de âlde,
noch altyd mei ’t begjin ferbûn
fan binnenút, myn eigen skepping.
* Jopie Huisman (1922-2000)
Skilderijen ‘Foddekeapman Euze mei hânkarre’