Nog is de einder recht,
te ver voor hoge golven,
niemand die de waarheid zegt
en spreekt van wrede wolven.

Een zeil schuift luchtig voort,
nog onbewust van ’t huilen
uit de verte die bekoort,
waarom dan nu al schuilen?

Maar springt de roedel hoog,
dan zal het zeil verdwijnen,
blijft geen haar of draad meer droog,
wel zijn er dan de lijnen.

* Peter J. Sterkenburg (1955-2000)
Schilderij ‘Rusteloze oceaan’
Schilderij ‘Reddingboot ‘Carlot’ tijdens ruw weer’

Het is voorbij,
voorbij de rotsen ligt het plat,
wat eerst nog was het onderdak
voor wie tot God of Allah bad…
en zo verloopt het tij.

Hij kwam voorbij,
ging over rots en laagte heen,
maar hoger sloeg hij alles neer,
zag in ’t geweld geen arm of been,
laat staan een huizenrij.

Hij ging voorbij,
standvastig als een reddingboot,
maar na verloop een hersenschim,
want rondom waarde al de dood…
wij waren er niet bij.

* Schilderij ‘Sormbreakers’