Hongst by de bakker yn de hûs,
wiest lykwols net syn dochter,
tsjinnest wol as ûnderpân,
omdat dyn makker kocht dêr
syn brea mei inkeld yn de hân
dyn skientme by de rûs.

Do sneinske pearel yn blaugiel,
wjerkeatst de hoare stilte,
wylst dyn antlit sjongt yn ’t koar
fan binnen: stille wille;
dyn stimmich glimke klinkt sonoar
út djipte fan de siel.

It noarderljocht, de melody,
dy’t kleuren jout har wearde,
stimt dyn sjongen klear yn mei
en ’t foarmspul dat dy learde
it ritme fan de sânde dei,
beweecht as dûns mei dy.

* Johannes Vermeer (1632-1675)
wie in skilder fan it ljocht.
Hy libbe mei syn húshâlding
(njoggen bern) yn earmoede.