Tusken rjochte streken, rûne bôgen
spilet him it hertnijs ôf
dat mei in gloede lôget,
twa kear brânt it, yn in frou.

Harkfink hat har hege stoel ferlitten,
smachtet net mear nei in toast,
woe fan de leafde witte
tusken Roaske en har Joast.

Boppe Harkfink hinget de goadinne
Juno fan it houliksbêd,
dus glûp der súntsjes hinne,
nea fan tuteboartsjen sêd.

Joast syn reade mantel, hoed en sabel
bylkje ûnder ierdryks kaart,
dus liket er kapabel,
foar in bleate tút paraat.

Hiel de kontekst bringt in toast as teken
op it hertnijs fan de frou,
perfoarst, it binne streken,
bôgjend op it brekken ôf.

* Nicoleas Maes (1634-1693)
waard berne yn Dordrecht,
wie learling fan Rembrandt
en wurdt wol skilder fan de
arsjitektuer neamd.