In swannepearke swom mei gong
yn wite jas nei ’t rampgebiet,
se fûnen ’t lykje, kâld en wiet,
identiteit: it is noch jong.

De âlden wiene net bekend,
in fûnling kaam yn ’t deadsberjocht
en fierder waard der net nei socht,
want fûgels binne soks net wend.

In jonge krie, swart as de nacht,
waard foar it romjen fluch besteld,
dy hat him oan it lyk fertild,
syn mage hie ’t net yn de macht.