Ald

admin

oktober 4, 2016

Ald

Hy libbe mei in rjochte rêch
dy’t inkeld bûgde op ‘e wyn
fan ’t wrotten foar it deistich brea,
hy hie der earms foar oan de lea,
syn foet bewoartele, yn blyn
fertrouwen op syn ear en each.

Hy is no bûgd en kin net mear,
de tûfe hier wurdt griis, falt út,
ferwynderet oer de wiffe grûn
fan syn bestean, net mear ferbûn
mei iere woartels en dan slút
op ’t lêst de wrâld syn each en ear.