Ik ha myn keamer yn de hân,
de wrâld dêr’t ik it sintrum bin
en alle hoeken skerp sjen kin,
soks bin ‘k ferplichte oan myn stân.

Myn eagen stean der middenyn,
yn line mei de evener,
de lampe is de noardpoalstjer,
myn azem blaast as sudewyn.

Sa spylje ik de ierde nei,
yn swart-wyt lis ik alles fêst,
ik sjoch de skepping as poerbêst,
myn ego is de ein fan wei.

* M.C. Escher hat syn ferbylding fêstlein
yn grafyske foarstellings mei foarmen dêr’t
men mear yn sjen kin as op it earste gesicht.