Archive for the Lyrysk Deiboek category

It koe net oars, ’t wie goed foar ûndersyk
wat lei der as in gaos hinne,
gjin resjersjesaak gelyk,
dus ’t soe fan alles wêze kinne.

Omdat it spoarde mei it strjittespoar,
hie ’t troch it stjitblok rôlje kinnen,
mei de âlde sik as boar,
sadat de fytsen plat gien binne.

’t Koe lizze oan it missen fan in sein,
de masinist wie faaks ferbline,
dêr is alles net mei sein,
der kin in twadde ljocht op skine.

’t Is nachtblyn folk dat oer it izer rint
en rekket ’t paad nei hûs ta bjuster,
foar de fyts in goede hint:
doch ’t ljocht mar op yn ’t neare tsjuster.

It ûndersyk jout no de rjochting oan:
lit ús in hûntsje adoptearje,
’t liket foar de fytsen skoan:
de blinen sille net skansearje.

Yn stien fersonken nammen
sprekke ús noch altyd ta:
‘Betink dit plak, ús faai bestean
en fiel dat jim de frijheid ha
om nei jim eigen doel te gean.’
Wy harkje hjoed beskamme.

Dit binne noch de spoaren
fan wa’t rôlen oer it spoar
fan hûnderttûzen fan it folk
dat oars besjoen waard as de oar
en dêrom opgie yn in wolk…
wa wist dit fan tefoaren?

Rozet? Sy koe ’t net witte
mei har noch mar achttjin jier
mei earstoan fleur en letter noed
oer ’t fiere doel, as bist ferfierd
en sûnder namme doe, mar hjoed
sil sy Rozet wer hjitte.