As kleur neat mear fertelt,
de foarmen binne wei,
ferskilt de nacht net fan de dei,
dan is ’t de taast dy’t telt.

Hy seach earst noch it read
en wist dat is de krûk
dy’t ik by ’t miel foar wetter brûk,
dêrby in bol, oars neat.

Hy docht it op ‘e taast
mei fingers troch de tiid
gefoelich sa’t dat langer giet,
de dei troch sûnder haast.

Sy sjocht se noch wol gean
mei ’t iene grutte each,
se wie in fûgel dy’t earst fleach,
no op termyk in earn.

* Pablo Picasso (1881-1973)
Skilderij ‘Miel fan de blineman’
Skilderij ‘Frou mei misfoarme each’