Hoe soe in snotnoas fan goed tweintich jier
it minskdom mei in byld fertelle
dat in spegel heint wiswier
de wierheid yn modellen?

It hastich folk is altyd ûnderweis
en jaget op de eale dieren,
oeren duorret noch de reis,
de wei is nea de wiere.

’t Oerdwealske jongfolk slacht mei earm en skonk
de rêst fan eleminten stikken,
sûnder skamte yn de pronk
sil ’t oer de poel beskikke.

De ko biedt kalm de rêch en ’t jaar de minske oan
en harket hoe’t se roppend prate
oer de tiid sa soer bedoarn
troch haast en drokke maten.

Mar sjoch hoe’t dieren steane as model
foar folk dat fan gjin kalmte witte
wol, se jouwe har wol del,
de spegel kin it mjitte.

* Paulus Potter (1625-1654),
lânskips- en diereskilder,
wie 22 jier doe’t er
‘Spegeljende kij’ makke.