It wie wer snein en ’t hie wer snijd,
de stilte song yn ’t wyt my ta
dat hjoed it wolris heve koe,
ik wist net wat, dus wie ‘k benijd,
mar earst it paad, dat hearde sa.
It eigen paad, dêr gie ik foar,
mar doe kaam stap foar stap in print,
de spanning wat it wurde soe;
flak achter ’t glês rûn ek in spoar
fan strjitgeweld, ’t wie mar in hint.
Foar ’t klokgeweld wie ’t te betiid,
de slieper hie noch efkes rêst,
gjin spanning oer wat God hjoed woe;
de wrâld mocht trochgean mei de striid,
it libben rûn noch net nei ’t lêst.
Sjedêr de fierte, Offenwier,
ik helle it wat tichterby,
in byld fan skiep en wein, wist doe
hoe’t minsken hiene fan it dier:
in eigen honk en suver frij.
|
