Dage

admin

oktober 21, 2016

Dage

De dage sweeft oan út it easten,
tekenet tusken kym en loft yn silhûet
en wylst de himel nei it wetter set,
feroarje wolken fluch yn bisten,
mar de miuw beweecht him net.

’t Lemieren kleuret fel it westen,
want de sinne komt deroan, is ’t argumint,
en iepen skoot no elk appartemint
út tank foar dizze iere geste,
mar de miuw negeart de hint.

Mar dan, as klonken skeppingslûden,
spriedt er breedút wjukken, wurdt it west of east?
Of loft of wetter, wat komt lêst, wat earst?
In dûk foar ’t fielen fan de goede
wei, de dage yn syn geast.