De dei, noch slûch fan ’t sliepen,
komt mei twivel foar it ljocht;
yn eagen, amper iepen,
kringt it skean en rjocht.

Wat skean is, is it lijen
troch it hege wetterpeil;
de beam kin net bedije,
stiet dêr sûnder heil.

Mar rjocht stekt er nei boppen
tûkekrún as optimist
om hegerop te roppen:
‘Lit no sjen waast bist!

Do krijst hjoed wiete fuotten
op it smelle puozzepaad,
mar moatst nei boppen wrotte,
rom wurdt dan dyn aard.’