december 28, 2021
van Edward Moran*
Op zoek naar doorgang voer hij voort,
eerst naar het noorden, waar het ijs
het verder varen hem belette;
nadat hij de steven had gewend,
ontdekte hij een ander oord.
Hij zette door van oost naar west,
geen noodweer bracht hem van de wijs,
de ‘Halve Maen’ kon hij vertrouwen,
want zij waren aan elkaar gewend,
dus ging het door van goed naar best.
Maar hij zag dat wantrouwig aan
en stelde ’t doorgaan niet op prijs,
was sterk gewend aan eigen wetten
van de aarde, sterren, maan en zon…
kon hij hier onbewogen staan?
* Edward Moran (1829-1901)
Schilderij ‘Henry Hudson nadert
de haven van New York’
december 27, 2021
Se binne roppich nei de nacht
doe’t hoeders harren plicht net diene,
want ynienen hold gjinien de wacht.
Wol seagen sy it ljochte stal
fan wa’t sy hielendal net koene,
sprekkend spile hy in frjemde rol.
Sy skrillen op fan ’t lûde liet
dat net by harren keppel paste,
dus folslein by kop en sturt lâns glied.
By ’t daagjen seagen sy frjemd op,
want tusken harren stie in krêbe,
samar wie der fretten, dat folop.
In feestlik barren foar de skiep,
it kaam op harren oer as wûnder
nei in nacht mei mar in bytsje sliep.