Moarns by skimer steane se al klear,
de koppen tanich, lichems meager,
swarte streekjes yn ’t egale gea,
dat oan har sûget, mei de jierren mear,
it wrottend bargeleger.

’t Fean komt sûgjend út ‘e weake grûn,
dêr’t sy de hiele lea opsette,
beide skonken op it wiffe hout,
de lege tonnen oan de flotten bûn,
har weet fan swiertewetten.

As it ljocht de kimen trilje lit,
dan is it pypskoft yn de tinten,
wurdt it leger út it lânskip wei
as ea, wannear’t gjinien mear fan har wit,
wat oerbliuwt is har klinte.

* P.J.C. Gabriël (1828-1903)
hearde ta de earste generaasje
fan de Haachske Skoalle.
Hy skildere by foarkar
it Nederlânske polderlânskip.