Se moasten út ‘e modder komme,
opdold foar har lêste nacht
foar ’t wrede spultsje oan de trie…
wat koe it dy twa gravers bomme!

Se moasten earst de wjirmen riuwe
lykas kralen oan it snoer,
de liven krommen sûnder macht
en soene net itselde bliuwe.

Se dreauwen oer it glêde wetter
tusken moles nei it reid…
dêr sitte se mei stôk en poer
of komt de iel in oere letter?

Se komme yn it wiet telâne,
tweintich wjirmen oan in trie,
’t giet op en del, gjin fanger kleit,
de iel byt ta, glydt oer de râne.

Se treffe it mei al dy fette,
kronkeljend yn eigen slym,
’t wurdt ljocht, se binne út ‘e rie,
de iel ha alle wjirms ferfretten.

* Johannes Franciscus Hoppenbrouwers (1819-1866)
skildere meastal romantyske lânskippen.
Skilderij ‘Fiskers op in polderfeart by jûn’