De Lek leit blak, de stream foar dea,
in spegel foar de wolken,
droechte skuort de dyk syn lea
en op ‘e wâlkant lizze balken.

De slûs ferbynt rivier en gea,
gjin stream noch en gjin kolken,
diskant lizze stiennen klear
en nei de dyk  ta lange balken.

Ek klear leit fierderop it fear
om oer de spegel hinne,
de fearman fart deis mannich kear,
noch faker as it oantal stiennen.

En as de hjerst komt lizze fêst
de balken foar de stiennen,
foarby is dan de simmerrêst,
de Lek lit sterk syn streamen rinne.

* Jan Weissenbruch (1822-1880),
berne yn De Haach,
fertsjintwurdige mei syn eksakte styl
de âldere generaasje yn de skilderkeunst.