As de himel yn de jûntiid flammet,
wurde loft en wetter ien,
gjin kym kin dat patroan ferbrekke,
’t is mei it skieden dien.

Falt de nacht, dan sil dy net beskamje
wat de jûn oan ienheid brocht,
teminsten as it tsjuster hearsket,
’t is oars mei moanneljocht.

Brekt dat skynsel troch de wolken,
skôgje fiskers oer de see
nei ’t fleanen fan de wite gidsen,
sjedêr in gaadlik stee.

Weagjend tusken neat en folle netten,
wachtsje sy de moarntiid ôf,
as ’t sinneljocht bringt skerpe skieding,
begroetsje sy de frou.

* William Turner (1775-1851)
Skilderij ‘Sinsûndergong’
Skilderij ‘Fiskers op see’