december 13, 2020
fan ûnbekend*
Hy hat wat fan in teddybear
om mei op bêd te nimmen,
oan syn sliepen leit it net:
wol tweintich oeren nacht en dei,
de rest is hy oan ’t trimmen.
De beam yn giet him maklik ôf,
by need kin hy ek swimme,
oan ’t bewegen leit it net
dat hy sawat op stjerren lei,
der wie ferskil yn stimmen.
De jager gie it om de hûd,
hy woe safolle sjitte
dat er jild as wetter hie,
sa rekken der miljoenen wei,
dêr koe hy net mei sitte.
It folk dat fan it bearke hold,
hiel oars as stil te lizzen,
seach dat dit tsjin ’t libben wie;
de wet joech oan de jacht in draai:
it dier hie ’t foar it sizzen.
* Foto ‘Koalabear’
december 6, 2020
fan ûnbekend*
Wêr wie in arsjitekt te finen
dy’t sa bouwe koe dat nei in skok
’t gebou net falt, mar inkeld swaait?
Net yn Japan, mar oer de oseaan:
boumaster Frank Lloyd Wright.
Hy liet syn ljocht oer ’t weagjen skine
fan de ierde, foar Japan in flok,
om’t mannich bouwurk samar leit
as fûle skokken tsjin de muorren slaan,
dus freegje Frank Lloyd Wright.
It antwurd wie: ‘Betonnen peallen
moatte romte krije yn de grûn,
’t gebou swaait dan as wie it reid.’
Sa kaam ’t Imperial Hotel ta stân
fan tinker Frank Lloyd Wright.
Syn tinken koed er goed fertelle,
kaam yn byld as geve plattegrûn;
’t gebou ferriisde, wie ’t bewiis
dat fûle skokken ha gjin ynfloed hân…
sa wie syn tinken wiis.
* Foto ‘Imperial Hotel te Tokyo’