Archive for the Lyrysk Deiboek category

Heech riist op de stiennen tille
fan it folk as dowen nuet,
dat libbet nei in lange flecht
ferskûle yn deselde buert
it lêste eintsje mei wat wille.

Wille om ’t ferskaat oan foarmen
oan ’t gebou en op ‘e grûn,
fan arsjitekten djip trochtocht,
en hegerop is ’t oansjen rûn,
dêr hat it folk syn eigen noarmen.

Noarmen foar in elk trochskinend,
optild nei in heger plan,
foar ’t dowefolk sa klear as glês,
noch altyd yn de hege ban
fan loft en fleanen, mar no binend.

Hy libbet, mar stiet stil en fêst
op ’t djippe woartelfûnemint
en spriedt syn earmen;
dit bestean foldocht him bêst,
hy sjocht op ûnder altyd del.

Hy harket nei gjin argumint
en moat it fan it foarbyld ha,
memento mori:
deaden reitsje út har fel,
mar dêr is hy noch net oan ta.

De likefretter spuit raar guod,
teminsten dêr sjocht hy op del
mei sprate earmen
lykas woed er fleanend fuort,
dat keart lykwols syn fûnemint.

Want yn de fierte hingje dea
syn maten oan de galge, rêst
mar net yn frede;
sa’n bestean wurdt monumint:
memento mori yn dit gea.