Archive for the Lyrysk Deiboek category

Wat west hat, leit al yn it tsjuster,
sjocht werom op dagenlang
fan sitten op ‘e earste rang,
mar dat wie juster.

It moat no foar de delgong bûge,
ûnder ’t swurk deselde gong
fan stjerre, opstean en wer jong,
de tiid as tsjûge.

En yn de fierte stiet it beaken
as de wizer nei it ljocht
dat opropt ta wer libbensnocht,
in bliuwend teken.

Hoe soe Abel kwea yn ’t sin ha,
earste hoeder fan in keppel skiep,
slachtoffer fan syn broer;
hy riisde ier op út ‘e sliep
en stiet as skipper oan it roer.

Hoe soe Niels gjin útsicht hawwe,
earste jonge op in guozzerêch,
in flecht fier boppe ’t wiet;
de radar is it skerpe each
dat rûnom oer it wetter giet.

Soene fiskers it wol witte
dat de Abel-Niels mei faasje fart?
Gjin noed, gjin kwea, wol sicht,
dus neat wat ûnder wetter bart,
want beide dogge harren plicht.