Sy wie de lêste dagen stil,
de stilte fan in bleek gesicht,
fan hannen foar it bidden gear,
fan sitte sûnder eigen wil,
de eagen foelen gauris ticht.

Hy koe net oer har eachopslach
en net oer ’t stoarjen nei it rút,
har pine die himsels ek sear,
hy stie har by, op ’t suchtsjen wach,
mar kriich as tank net iens in tút.

De dokter moast de trochslach jaan
nei ’t skôgjen fan it giele miel,
hy wie nei ien minút al klear:
‘Jo wolle ’t mei jo man net dwaan,
mar hawwe oan in oare diel.’

* Samuel van Hoogstraten (1627-1678)
Skilderij ‘De besite fan in dokter’