Nei tsjerktiid neat oars by de ein
as ’t meande fjild omrinne,
’t hong net ôf fan tiid,
mar ’t alderlêste waard net sein,
sy fielde har allinne.

Dêr siet se dan, de rok wer rjocht,
hy lei noch nei te hymjen,
hie it no oan tiid,
mar sei net wêr’t sy wol oan tocht,
de brek wie net te lymjen.

Dêr sit se dan, de fuotten wiid
en nêst har leit de poppe,
want it is syn tiid;
sy fielt it as har ûngetiid,
de help komt net fan boppen.

* Akseli Gallen-Kallela (1865-1931)
Skilderij ‘Klandestine berte’