Noch bern, mar wol op ’t glêde weagje
mei twa smelle izers op ‘e baan,
hoe lang dy foar ’t gefoel ek eaget,
folop sil ’t foldwaning jaan.

Al sterk, dus bealgje op ‘e brêge
oer de Swette, planken riderheech
en om in grut publyk te dragen,
foar ’t gefoel is ’t noch te leech.

En as it yn de takomst heve
sil, dan binne bern en iis al sterk
en kin de brêge wat belibje,
wurdt der âle: ‘Earste, Tsjerk!’