Auschwitz

Wa heart it gûlen fan de bern
dat net te hearren is yn de wagon
fanwege ’t ratteljen fan tsjillen
op rails dy’t rinne nei de hel
dêr’t harren liken brâne sille?

Wa heart it snikken fan de bern
dat troch de poarte net te hearren is
fanwege ’t stampen fan de stappen,
hjir makket arbeid har net frij,
sy sille nei de siken happe.

Wa heart it hymjen fan de bern
dat yn de nep-dûs net te hearren is,
want gas begjint foar elk te streamen
dy’t net yn frijheid libje mei,
sy sille nea wer lokkich dreame.

Mar altyd troch klinkt harren lûd
fan gûlen, snikken, hymjen, har ferwyt:
‘Koe dan gjinien ús needlot hearre
en keare wat de joadske bern
oerkaam, yn stilte stjerre?’