Yn de gryp fan rjochten

Ik rin wer yn it park
en ha de krisis fan de gryp
oerlibbe yn benaude oeren
fan nachts ’t bombardemint:
in flitsend, dreunend hoastjen.

Ik hear it oarlochsark,
it dreunen hat my yn de gryp,
it slachfjild yn it Midden-Easten
jout my gjin stil momint,
de krisis duorret oeren.

Swij, Benjamin en Mark,
dy’t Donald as syn daddy sjocht,
jim bombardearje ’t rjocht op libben
om rjocht te dwaan… hoe kin ’t
dat rjochten net oerlibje?

Ik rin wer yn it park
en gryp nei wat noch bloeie wol
op ierde yn benaude oeren.