augustus 21, 2020
fan Gustave Courbet*
It libben op en tusken rotsen
wie sa hurd as stien en stiel,
gjin grûn om op te rispjen,
de ienling kriich in skeamel diel.
Sa wie it libben al lang brutsen,
want de ienling wie as stien
sa hurd om net te fielen
wat wie ’t belang foar elkenien…
… oant ien begûn de rots te brekken
fan it eigen lyts belang,
’t houwiel wie om te hakjen,
de earste klap klonk oeren lang.
Doe kaam de twadde mei in hammer,
wylst er op ien knibbel lei,
koe hy noch lytser brekke,
it waarden stiennen foar de wei…
… nei elkenien yn de omjouwing,
want se joegen om elkoar
en oan elkoar in hammer,
dêr wie ’t in hechte mienskip foar.
* Gustave Courbet (1819-1877)
Skilderij ‘De stienbrekkers’
augustus 19, 2020
fan ûnbekend*
In ingel seach ik mei in kaai,
dy’t streekrjocht út ’e himel kaam,
hy hie in keatting yn de hân,
dêr bûn er earst de satan mei
om him dêrnei te keilen
yn de ôfgrûn, dy’t er sleat
foar tûzen jier, dêr wie de delgong
amper mei te peilen;
dêrnei seach ik troanen stean
foar sielen dy’t de holle ôfslein wie,
omdat sy tsjûgen foar de Hear
en ’t merk fan ’t beest net droegen…
de troan wie har fertsjinne lean;
sy binne lokkich om sa op te stean
mei Kristus, want sy hoege
net yn te sitten oer de twadde dea
en sille mei Him hearskje tûzen jier,
mar dan komt wer in ommekear,
wannear’t it beest loslitten wurdt
foar ’t lêst, want dêrnei is ’t safier.
* Yllustraasje ‘Tûzenjierrich Fredesryk’