augustus 25, 2020
Rûnom is hy no beknotte,
rikte eigenwiis te heech
om twirren op te heinen,
wat him rûzjend sjonge liet…
mei syn stim foel net te spotten.
Hoe lang moat er no noch swije
foar’t it grien him sjonge lit
syn lieten mei refreinen?
Wit dat gloarje nea fergiet,
grif sil hy syn stim wer krije.
Op ien earm sit no de kobbe,
stânplak foar it fiere sicht;
oer dakken, strjitten, pleinen
kriest er arrogant syn liet:
‘Leaver ha ’k de grutte dobbe.’
augustus 23, 2020
fan ûnbekend*
It hat sa west en ’t sil wer barre:
nei in oarloch wurdt de grins ferlein,
de winner stelt de wetten op,
wa’t akseptearret, is ferslein.
Napoleon moast fierder farre
as nei Ruslân mei syn legermacht,
sadat de grinzen skoden op,
de winners holden strang de wacht.
De Dútske keizer is bedarre
yn ús lân nei’t hy de macht ferlear,
sadat de grinzen skoden op,
de winners spanden feestjend gear.
Ek Hongarije waard net sparre:
East-Europa kaam oars op ’e kaart
as foar de oarloch, ’t koe net op
mei nije lannen, rap paraat.
De sultans hiene iuwen garre
foar it grutte Ottomaanske ryk,
dat nei de oarloch lytser waard,
Turkije krige ûngelyk.
It hat sa west en ’t sil net barre
by ’t ferlizzen fan de eigen grins,
dan hâldt de strideraasje op,
wurdt elkenien romtinkend mins.
* Kaartsje fan de grinzen
nei de Earste Wrâldoarloch