september 23, 2020
fan ûnbekend*
Wat hâldt de minske fan syn skreppen oer,
fan al syn skuorren yn de sinne?
Dy komt op, giet ûnder, himet nei
itselde plak dêr’t hy earst opkaam,
it grutte ljocht hat rêst noch doer.
De wyn draait likegoed, fan noard nei súd
en yn it rûn, wêr giet er hinne
as er altyd trochdraait, nacht en dei?
Sa streame nei de see de beken…
wa is it dy’t de stream ôfslút?
It each rêst net en likemin it ear,
wurch wurdt de minske fan de dingen
dy’t er allegear net neame kin;
gjin ding is nij, ’t wie yn ’t ferline
der ek al… neat as earste kear.
De Preker fynt it allegear mar neat,
want neat mei neat, wat is dêrfan de sin?
* Yllustraasje ‘Streamen nei de see’
september 22, 2020
van Vincent van Gogh*
Een kerk met klokkentoren,
die het volk de hoogte wijst,
waarin de hemel zich bevindt,
ik ben ermee geboren,
want mijn vader was een dominee.
Voor mij de inspiratie
tot het ambt van predikant,
voor wie de Geest komt als de wind,
hij brengt het Woord met gratie,
toch werd ik, Vincent, geen dominee.
Ik zocht de weg naar binnen,
kronkelend door heel het land,
waarin de hel zich ook bevindt,
vaak was ik buiten zinnen,
haatte kapelaan en dominee.
Het kwam tenslotte buiten
mij; wat voor mijn oog verrijst,
zijn nu de lijnen van een kind,
dat niet meer is te stuiten,
geen verhaal heeft voor een dominee.
* Vincent van Gogh (1853-1890)
Schilderij ‘De kerk van Auvers’’