september 29, 2020
van Vincent van Gogh*
Terwijl ik schilder, krijg ik spijt,
niet over deze beide meiden,
hoewel die ene met haar blik
mij minder inspireert dan haar vriendin,
die mij is toegewijd.
Mijn spijt betreft een eerder zicht:
op meisjes in de Borinage
en jongens in de kolenmijn,
zij kwamen uit een ondergronds gezin,
getekend door de plicht.
Ik had toen doek, palet, noch verf,
sprak over God met vrome woorden
en wilde zo een voorbeeld zijn,
maar beeldend bezig zijn had veel meer zin
dan stilstaan bij bederf.
Het spijt me dat het was te vroeg
voor steenkoolvegen op gezichten,
het zwart waarover ik beschik
nu ik de meiden schilder, de vriendin
die mij mild gadesloeg.
* Vincent van Gogh (1853-1890)
Schilderij ‘Twee kinderen’
september 28, 2020
Gjin sprake fan allinnich
swimme, mei elkoar gean
guozzen troch de tiid,
in hechte mienskip, mar frijsinnich.
Mei frijheid yn de fearren
fleane sy de fierte
yn, it hat wol sin
om gakjend nei elkoar te hearren.
Sy kinne dêr net sûnder,
om’t kommunikaasje
útrint op ’t bestean
fan boppe fleane, frette ûnder.
Net achtslaand op ’e boeren,
fiele sy har frij om
frettend troch te gean,
allinnich mar harsels oanstjoerend.
Gjin sprake fan allinnich
swimme, mei har bern gean
sy ek troch de tiid
as ien famylje, mar frijsinnich.