oktober 6, 2020
van Vincent van Gogh*
Ik was gewend aan blauwe luchten,
waar de zon het voor het zeggen had,
zodat ik baadde in het licht,
dat op de meeste doeken kwam,
dus gaf het leven dubbel zicht,
maar toch…
… verloor ik uitzicht in het zuiden,
in die hemel heb ik dat gehad
wat bleek de hel, voor mij gesticht.
Ik ben gekomen naar het noorden,
waar de zon zijn macht met wolken deelt,
zodat het licht mij minder zegt,
wat uit de meeste doeken spreekt,
dit leven geeft een ander beeld,
en toch…
… verlies ik uitzicht op het noorden
door het onweer dat mijn onrust deelt,
ik heb mij aan die knal gehecht.
* Vincent van Gogh (1853-1890)
Schilderij ‘Landschap met onweershemel’
oktober 5, 2020
Uneinich rinne rûnten troch,
lykas in slang dy’t kop noch sturt
hat, kronkeljend itselde paad,
fertel dêrfan it nut.
It komt hjir net op tellen oan,
gjin mjitte sûnder sturt en kop,
dat sykje ’t yn in rom ferskaat
en harkje nei de rop
fan fûgels yn de iere moarn
al nei in briedplak op ’e strún,
elk nei syn eigen bou en aard,
as biotoop de tún.
Uneinich rinne jier nei jier
nei wer in jier, it giet mar troch,
it liket op in streekrjocht paad…
hoefolle jierren noch?