november 30, 2021
van Edward Moran*
Het is de grond voor de beweging,
golven in hun hard bestaan
als vissers tijdens elk getij,
zij worden niet alleen bewogen,
maar bewegen zelf om door te gaan.
Hun visgrond kunnen zij niet missen;
rond de toren met zijn vuur
bewegen vissen rij na rij,
zij worden door ’t signaal bewogen,
zijn zich niet bewust van ’t laatste uur.
Zij zijn gespitst op de beweging
van de vissen in hun net,
het soepel zwemmen is voorbij,
zij worden op de grond gewogen,
hun beweging heeft ze niet gered.
* Edward Moran (1829-1901)
Schilderij ‘Vissers in de Oriënt Baai’
november 29, 2021
Men kin him noch gjin puber neame,
want dan naam er ôfstân fan syn heit,
dy’t him it fleanen leard hie:
‘Hichte hâlde, ek as ’t hurder waait
as seis Beaufort en hâld dyn snaffel!’
It gie net sûnder slach op wjukken
of in stjit by ’t reitsjen fan de grûn,
hy moast as bern earst wenne
foar’t er yn de loft it lykwicht fûn,
wylst heit net hold syn eigen snaffel.
As bern hold hy syn snaffel iepen
as it oankaam op it deistich miel,
hy koe him dan wol hâlde,
want hy kriich in evenredich diel
noch sûnder puberale ôfstân.