januari 1, 2022
fan ûnbekend*
It gea fan blauwe marren
mei de hichten yn it rûn
ferhellet fan de romantyk,
sadat gefoelens folop bloeie,
foar de dichters in ûntwyk.
De stêd ha sy ferlitten,
dêr’t besmetting ware rûn,
’t ferhaal dat telt fan ’t âlde jier
de deaden, hjoed om te betinken,
mar de dichters wenje fier.
De mar, in blauwe spegel
foar de fierte, withoefier
foar dichters fan de romantyk,
dy’t sjongend mei de riemen roeie
fan dit jier, net krekt gelyk…
… oan mar ien fêste regel:
strang ferbean is alle sier…
fersier dêrom it nije jier.
* Foto ‘Marregebiet yn Ingelân’
december 31, 2021
fan Tobias Baanders*
Kening Winter op ’e lêste dei
fan de lêste moanne fan it jier
hat fan ’e moarn twa bearzen fongen
op ’e Sânemar by Earnewâld,
hy naam se foar prins Ulekrite mei.
Mar prins Ulekrite kriet op slach
dat de fangst wie hjoed der fier by troch,
want ein desimber moast it sjonge
fan de redens op ’e Sânemar,
op iisnocht wiene alve stêden wach.
Kening Winter fûn dat flauwe kul,
hy hie neat mear mei in kâld klimaat,
want kjeld sloech him fûl op ’e longen,
mar prins Ulekrite liet gjin kar:
in tou bûn hy heit-kening om de mul.
Slepend fierde hy foarst Winter mei
oer de waarme grins fan âld nei nij,
dêr’t hy de âlde tiid ferjonge,
lok en seine makken ’t gea iiskâld,
sadat de wiisheid ried nei nijjiersdei.
* Tobias Baanders (1946-…)
Skilderij fan 2009