De dize doarme noch oer ’t grien,
de walen nei in kâlde nacht,
wylst boppe streken ien foar ien
keunstmjittich rûnen oer it blau.

Gjin hoeder hold oer har de wacht,
se leine rêstich by it stek,
de tsjokke rokken noch fol dau,
de moarntiid like net sa gek.

De dize fan de wiffe sliep
bewuolle bylden yn de kop
mei tinten tusken blau en grien,
natuerhâldfêst fan fjouwer skiep.

Hy kaam yn byld en sûnder stop
gie ’t op it grize roaster ta,
de dize fan les ien foar ien,
ast fjirtjin bist, dan giet it sa.

It barde yn de wide wrâld,
om krekt te wêzen yn it fûgelgea,
sa tusken lêch en brieden;
watfoar fûgel fielt him dan te âld
om ’t jongfolk op te fieden,
mar dochs, in mieske fleach him dea.

Dêr leit er noch yn kleurepracht
op ’t suver wyt, lykwols wat jout it him
ast fan it libben skiede
moast en weiwurdst yn de neare nacht,
gjin hoop mear op ‘e ierde,
de himel sjongt it rekwiem:

‘Lit ús bidde foar syn sielerêst,
hy waard noch heit en die syn bêst.’

Dêr sit er yn it stimmich swart,
as boade wjukket hy it deadsberjocht
de wrâld yn om te bieden
wissichheid, want ’t libben is mar koart
en sil nei ’t grêf ta liede,
mar ’t mieske hie noch net syn nocht:

‘Lit ús wjukje foar syn frou op ’t nêst,
sy wurdt wer mem en docht har bêst.’