Se glommen oan de rike bûtenkant
en wiene kleurich pavoisearre,
teken fan al út it wurk;
de eigner as in bonusklant
hat net in mins skansearre.

Ik hie ’t wol sjoen dêr oan de bûlevaar
en rûn de grêften lâns nei minder
grut en glimmend, wylst ik murk
ferhege fleur mei moaier waar
en buken dúdlik tinder.

Troch ’t glimmen hinne seach ik myn bestean
as bern, dat boarte op ‘e lûken,
op ‘e koai lei yn de durk…
en op ‘e wetterpoarte stean,
myn bonus om te brûken.