Se stiet ferhege, libbensgrut,
yn sânstien, geastessiik beslipe,
har kronkellea ha inkeld nut
as skouspul fan dy gekke typen.

De sânstien is troch waar en wyn
bewurke, hûd en hier fersliten,
har geast wie sûn, mar lang ferlyn
begûn foar har de gekke rite.

In sucht, in skreau, ferskuord de klean,
it hier bliuwt oer om oan te lûken,
de gjalpen kin gjinien ferstean,
har swit lykwols is fier te rûken.

En iepen kreaket lûk nei lûk,
begjinne oaren ek te kriten,
de ien is spin, de oare spoek
oant elk is troch de tiid fersliten.

* Artus Quellinus de Alde (1609-1668)
wie ek byldhouwer fan it Paleis op de Dam.