maart 5, 2026
Ik rin wer yn it park
en ha de krisis fan de gryp
oerlibbe yn benaude oeren
fan nachts ’t bombardemint:
in flitsend, dreunend hoastjen.
Ik hear it oarlochsark,
it dreunen hat my yn de gryp,
it slachfjild yn it Midden-Easten
jout my gjin stil momint,
de krisis duorret oeren.
Swij, Benjamin en Mark,
dy’t Donald as syn daddy sjocht,
jim bombardearje ’t rjocht op libben
om rjocht te dwaan… hoe kin ’t
dat rjochten net oerlibje?
Ik rin wer yn it park
en gryp nei wat noch bloeie wol
op ierde yn benaude oeren.
februari 27, 2026
fan ûnbekend*
In ingel spriedt har grutte wjukken,
kin dan alle kanten út
om de tiding oer te bringen
dat it grutte út it lytse sprút.
De ingel sprute út in ikel,
groeide stadich nei de loft,
sprate breedút lange tûken,
’t duorre justjes langer as in skoft.
’t Ferhaal giet dat er fyftjinhûndert
jier al libbet mei ’t ferhaal
dat gjin stoarm it fan him winne
sil, in ingel sprekt yn âlde taal.
Sels Hugo, de orkaan dy’t raasde
troch syn tûken, kriich him net
yn syn greep, in blide tiding:
Michael, de ingel, hat it ret.
* Foto ‘Ingeliik yn Súd-Karolina’