januari 8, 2026
fan ûnbekend*
Noch hat sy de bal yn hannen,
want har útkomst is it spul
om bûne polzen te ferjitten,
boeien oandien troch steat Israel,
sy spile op it fjild fan hope.
Achter har de hege muorre
dy’t har folksgenoaten keart,
it folk om daliks op te sjitten
troch soldaten fan steat Israel,
noch spilet sy op ’t fjild fan hope.
Mar moarn ronkje de motoaren,
ploegje om it griene fjild
om ’t folk de boeien oan te mjitten
fan moardsuchtige steat Israel,
dy’t sa ferballet alle hope.
Noch hat sy de bal yn hannen,
ropt: ‘Wa spilet mei it spul
om bûne polzen te ferjitten?’
Griene grûn, klei oan steat Israel,
de moardner fan it fjild fan hope.
* Foto ‘Palestynsk famke’
januari 6, 2026
Om de kop in wite sjaal,
de warings folop laden
mei wat levere it winterwaar,
sjoch myn ferline yn de rêst.
Mar it sprekt myn jongestaal,
’t ferhaal fan yn de winter
sliepe ûnder izer yn de durk,
bewekke troch de hege mêst.
Mei myn azem as in wolk
dy’t snijde op ’e tekken
wylst ik op it iis te dreamen lei
oer waarme poeier yn de roef.
Miuwen fleagen oer de Kolk,
lûd kriezend fan de honger,
wylst myn azemwolk joech inkeld snie,
it waar wie foar de miuw te stûf.
Wekker skrok ik fan in lûd,
it hakjen fan de bile
op it iis, heit makke moarns in bit…
doe waard ik wekker út myn dream.