Sa wier as ’t lân is wyt fan froast,
hoe soene hearen dermei sitte
dy’t har streekjespak wol krije,
want wa’t witte mei dat is allinnich Joast.

Sa wier as stobben bliuwe oer,
men kin der wol in eed op swarre,
’t sljochte folk moat it belije,
lûkt de sile yn de kile fan de boer.

Sa wier as wierheid wint it pleit,
it sil wer yn de maitiid barre,
kleden sille har fernije,
sels de krisis duorret net in ivichheid.