It koe dy dei en wêrom net,
de sinne skynde en ’t wie hjit,
mar ek in spul fan ljocht en skaad,
elk wit hoe’t soks dan stiet of sit,
it leit him oan it minske-aard.

De hearen donker yn de klean,
net fiis fan dames yn it bleat
foar ’t baaien yn it wiet,
want thús wie ’t hjoed in spul fan neat:
de wurklju sa’t soks somtiids giet.

Dan is men ’t leafst rap út ‘e wei,
in skraab by jokte op ‘e rêch,
gjin keardel draait him dêrfoar wei.

De hearen donker yn de broek
en bleat dêrboppe, yn it swit
fan ’t skaven op it krast parket,
sy witte hoe’t it leit of sit:
nei ’t eigen aard hat elk ferlet.

* Edouard Manet (1832-1883)
Skilderij ‘Lunch op it gers’