augustus 20, 2024
van Evelyn de Morgan*
Het is voorbij, wat is geweest,
verbleekt in hun herinnering
en laat geen klanken achter
die hen roepen tot de dans:
‘Vooruit, dit is je kans!’
Verbeelding roept: het was een feest,
dat duurde dag en nacht, het ging
maar door, want niemand dacht er
aan de uitbraak van geweld,
men was zo ingesteld.
Maar toen het beeld verschoof, de geest
ging over tot verbijstering
vanwege de verkrachter
die met scherp schoot, als soldaat
kwam hij tot deze daad.
Het ging voorbij, wat was geweest,
bleef scherp in de herinnering,
want velen bleven achter,
zij ontsprongen niet de dans,
hun grafsteen droeg een krans.
* Evelyn de Morgan (1855-1919)
Schilderij ‘De treurenden’
juli 23, 2024
van Evelyn Morgan*
Het blauw sprak van haar wijsheid,
geel stond voor de gouden zon
zoals zij zich had ingebeeld
hoe later haar bestaan verrijkt zou zijn,
maar of haar beeld reëel was,
liet zij over aan het brein.
De grot sprak van de moeite
die het leven met zich bracht
en zij met ieder had gedeeld;
de sterke stroom kreeg haar niet klein,
gebukt vroeg zij zich af: helpt
mij het brein of is het Hein…
… die mij de gouden stad laat
zien die in het zonlicht straalt
en met de ander nooit verveelt;
Hein toonde haar het stadje voor de gein
en liet haar toen met rust: zij
moest hier voor de ander zijn.
* Evelyn Morgan (1855-1919)
Schilderij ‘Het onontdekte land’