februari 18, 2026
fan ûnbekend*
fan ûnbekend**
It fean joech net allinnich turf
om waarm te wurden by de hurd,
mar levere de wittenskip
ek kennis oer de libbenswize
fan it folk dat swarde by de dea,
in offer om hjoed fan te grizen.
De lodde stjitte op in lyk
dat tinken die oan wat wie mis,
in moard yn de resinte tiid;
de wittenskip liet lykwols witte:
yn ’t ferline wenne yn dit gea
in folk, it liet it offer switte.
De man wie tritich, fjirtich jier,
hy kriich in grou tou om de hals,
waard dêrnei yn de hichte hyst,
sadat hy sûnder siken rekke,
twingend fregen goaden om syn lea,
noch sit har teken yn de nekke.
It fean joech net allinnich turf,
bewarre ek in oerâld lyk,
oerbliuwsel fan in wif bestean;
de wittenskip is wiis mei ’t finen
fan in lyk dat opriist út ’e dea,
sa sil ’t ferline net ferdwine.
* Foto ‘Man fan Tollund’
** Foto ‘Holle fan de man fan Tollund’
februari 12, 2026
fan Herman Heijenbrock*
Allinnich froulju meie sitte
as kompensaasje foar in leger lean
as manlju dy’t no ienkear sterk stean
yn ferhâlding ta de baas…
hy lit syn minsken switte.
Earst stie gjinien dêr swit te feien,
want de baas wie goed foar elkenien,
sa wie it troch de jierren hinne
altyd gien, gjin better baas
as hy, gjinien hie kleien.
Hy stiet foar har en lit no witte
dat de tiid wat minder wurdt, sadat
net elkenien deselde takomst
hat, it spyt him wol as baas…
hy moat guon switte litte.
Allinnich froulju meie sitte
as kompensaasje foar ‘sy earst derút’;
om’t manlju sterker stean, falt diskear
dit beslút, wat kin de baas
oars dwaan as ’t witte litte?
* Herman Heijenbrock (1871-1948)
Skilderij ‘Oerlis yn it fabryk’
Skilderij ‘Manlju oan it wurk’
