oktober 31, 2026
Leauwe yn de iene tsjerke,
dy’t de iuwen troch foar hillich stiet,
in rotsfêst beaken yn de tiid,
dat streekrjocht wiist nei ’t ivich libben,
sjong dus mei it katolike liet.
Heart de pryster falske toanen,
slimmer noch, in liet dat hjir net heart,
dan brekt de tiid oan fan ferhoar,
wa’t kwea sprekt fan de iene tsjerke,
triuwt de wet oan kant, syn leauwe stjert.
Stjert it leauwe, ek it libben
hat gjin wearde mear foar God de Hear,
dy’t as Jahweh de dea foarseit,
in ketter heart net thús yn tsjerke,
elke katolyk is dêrmei klear.
Spui syn libben oer de strjitte
út en sleep him nei it folle plein,
dêr’t him de steapel wolkom hjit,
de flammen him de wet yndruie
fan in tsjerke mei de mis op snein.
oktober 21, 2026
Wannear’t de foarst him takeart nei
in teken oan de himel,
dan kruse steat en godsbesef elkoar,
de foarst is yn opteine steat,
beseft dat beide kinne troch ien doar,
De foarst is tagelyk ek man
en heit, net yn fertrouwen
mei frou en soan, it giet net mei elkoar
mei as gefolch twa kear in moard,
de ienheid flechtet troch de achterdoar.
De twaspjalt skuort it godsbesef
fan foarst en fan de tsjerke,
dus ropt hy hege godslju by elkoar
foar oerlis oer it godsbesef:
‘Rop Kristus út ta God!’ klinkt klear yn koar.
Sa rinne steat en godsbesef
lykop ta heger ienheid,
de foarst ferkeart no yn opteine steat
lykas de tsjerke mei ’t besef:
de stipe fan de foarst is net ferkeard.