augustus 3, 2026
fan ûnbekend*
Wêr wachtsje de twa swalkers op,
Vladimir en Estragon,
dy’t gean en stean foar har bestean
as minsken dy’t der wêze meie
lykas Stalin en Napoleon,
sy wachtsje op Godot.
Sy wachtsje net op Pozzo dy’t
jild rom rôlje litte kin
en giet en stiet wêr’t hy mar wol,
slaaf Lucky hâldt er oan de leie,
syn bestean sjocht hy as heechste sin…
sy wachtsje op Godot.
Salang’t sy wachtsje kinne, is
har bestean noch krekt genôch
om troch te gean en stil te stean
by dat sy der ek wêze meie,
dan komt de tiding ’t is omdôch…
ferwachtsje him mar net.
* Foto’s ‘Toanielstik ‘Wachtsje op Godot’
fan Samuel Beckett, premiêre yn 1953’
juli 28, 2026
fan Mathijs van den Bergh
Sy hat net boarte yn de tún,
in tûkje op ’e grûn fûn
of út ’e hichte helle,
want dêr koe sy noch net by,
sy kin it net fertelle.
Har eagen binne ek net ticht
omdat sy leit te sliepen,
te dreamen oer har poppe,
want dêr komt sy net mear by,
sy kin him net beroppe.
It tûkje hâldt sy net stiif fêst,
har hantsje hat it krigen
om geasten te ferjeien,
want dy hâlde sielen fêst
dy’t nei de himel meie.
* Mathijs van den Bergh (1617-1687)
Skilderij ‘Portret fan in dea berntsje’