mei 10, 2020
fan ûnbekend*
Natuer, privee en polityk,
de fraach is: kin it alle trije
of makket men de bêste kar?
It libben is oan kânsen ryk,
men kin der net genôch fan krije.
Paul Langevin gie foar natuer
en frou en bern, it waarden fjouwer,
syn twadde kar kaam net oan bar;
mei syn natuer wie hy sekuer,
oan Albert Einstein wie er trouwer…
… as oan syn frou en fjouwer bern,
Marie Curie koe sprekken lije,
mei syn natuer hold hy fan har;
de wittenskip gie net ferlern,
dêr koed er net genôch fan krije.
’t Lûd fan nazisme stie him tsjin,
syn sonar heinde de gefaren
op, sa bedarre hy yn ’t far
fan ’t kommunisme, want: ‘Ik bin
ûntkommen oan de heechste baren.’
* Foto ‘Paul Langevin’
mei 9, 2020
fan ûnbekend*
Fjouwer ingels seach ik stean
op ierde, op ’e fjouwer hoeken
dêr’t de wyn weikomt,
dy’t gjin kâns kriich om te waaien,
want de ingels lieten him net gean;
in oare ingel seach ik rizen
sa’t de sinne ek opkomt
yn ’t easten, mei Gods segel
moast er nei syn maten swaaie,
wylst er rôp:
‘Tamtaerje ierde, see en beammen net,
Gods feinten krije earst,
al binne it ek noch safolle,
foar it segel op ’e holle:
tolve stammen, tolvetûzen
út in stam, sy ha it ret.’
* Yllustraasje ‘Fjouwer ingels keare de wyn’