mei 12, 2020
van Vincent van Gogh*
Men zegt dat ik rust nodig heb,
omdat mijn ogen dieper liggen
dan normaal, aan slaap heb ik gebrek,
zegt men, mijn ingevallen wangen
geven aan dat ik te weinig eet,
soms zegt men dat ik loop voor gek.
Dus lopen doe ik weinig meer,
in ’t atelier laat men mij zitten,
niemand maakt een loopje naar mijn stek
om kleuren van mij op te vangen,
zodat men van mij maar weinig weet,
maar toch verklaart men mij voor gek.
Twee kussens liggen op mijn bed,
maar niemand ziet één naast mij liggen,
lippen tegen lippen, nek naast nek
na ’t keren, slaap vervangt verlangen,
zonder iemand blijf ik slapeloos,
wat voelt alsof ik lig voor gek.
* Vincent van Gogh (1853-1890)
Schilderij ‘Zelfportret’
Schilderij ‘Slaapkamer van Van Gogh te Arles’
mei 11, 2020
Al iuwen wit de wittenskip:
de ierde is net plat, mar rûn
en draait syn baantsjes om de sinne;
yn ’t hielal is ’t rûntsje mar in stip,
dy kennis kin men net omhinne.
Al earder hie de wittenskip
it witte kind: rin nei de mar,
want sjoch, de kym rint yn in bôge;
op bekend gebiet krijt men dan grip
op hoe’t it sit, men hat sels skôge.
Dochs rin net fierder as it kin,
al nûget ek it blauwe boerd
fan heit en soan, de generaasje
dy’t noch fierder sjocht, it hat gjin sin
dat wetter wurdt ta in frustraasje.
