november 4, 2022
fan ûnbekend*
Hy is te sjen yn Wyoming:
in ûle, yn de wrâld unyk,
besit in wenning yn in hol,
gjin ûle is oan him gelyk.
De ûle graaft net sels dat ding,
hy lit dat oan de oaren oer;
in grûniikhoarn of prairyhûn
ferlitte ’t grûnwurk op ’en doer.
De grûn is net in feilich plak,
dochs is de ûle net faak bang,
syn lûd klinkt by gefaar leech by
de grûn: dat fan in prairyhûn.
Deis krijt de ûle syn gerak,
wylst oare ûlen sliepe fêst
by ljochtskyndei, gean nachts op jacht
en komme moarns werom op ’t nêst.
* Foto ‘Holûlen’
november 3, 2022
fan Hans Holbein*
fan Jan Mankes**
Hy lit foarearst syn falk net sjen,
sjocht sels fûl út ’e eagen
as de fûgel nei syn proai,
foar him is ’t bluodderige earnst:
de do wurdt út ’e loft wei reage.
De falk fielt oan wat frege wurdt,
hy is domestisearre
mei’ t kapke foar it each,
mar harket ek nei syn ynstinkt,
dus moat de proai úteinlik stjerre.
Hy lit folslein syn ûle sjen,
de eachopslach nei foaren,
wylst syn eigen eachopslach
is earnstich, justjes mankelyk,
nea is de iene krekt de oare.
* Hans Holbein (1497/1498-1543)
Skilderij ‘Portret fan Robert Cheseman’
** Jan Mankes (1889-1920)
Skilderij ‘Selsportret mei ûle’
