november 8, 2022
van Andrew Wyeth*
Zijn hart was niet doorboord
en evenmin zijn hoofd,
dus had hij nog gevoel
en kwam zijn brein aan ’t woord:
‘Ik wist het is voorbij
toen ik het sein opving
dat beide benen het
begaven, naar opzij.’
Het kwam op zijn gevoel,
’t was niet alleen de pijn,
niets kwam hem nu nog toe:
een toekomst zonder doel.
Opzij als ‘soldier John’,
bleef over dat hij zwart
was, voor een deel van hout,
zodat hij verder kon.
* Andrew Wyeth (1917-2009)
Schilderij ‘Uit het leger’
november 7, 2022
It mei har hjoed wer barre
as de keninginne fan ’t gebiet
mei njoggen gongen fan it miel,
sy hat it mei har steat fertsjinne:
swart-wyt is de earrebarre.
Sy lit mei steatlik stappen
sjen wat har op dit gebiet beweecht:
gjinien komt my hjir hjoed benei,
ik lit gjin mûs of kikkert rinne,
kin de gongen wol behappe.
Hy lit it hjoed net sitte
wat sy mei har grutte snaffel seit
en steatlik sjen lit mei har stap,
as mûzefalk sil hy it winne,
lit har dit op hichte witte.
