![\"p1020522\"](\"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2016\/12\/P1020522.jpg\")
<\/a><\/p>\n1. Tarissing Lit \u00fas oer dizze tsjinst de seine freegje 2. Sjonge 3. Bea Hear, \u00fbntfermje Jo oer it minsdom.<\/p>\n God \u00fas Heit, Hear, \u00fbntfermje Jo oer it minsdom!<\/p>\n God \u00fas Heit, Hear, \u00fbntfermje Jo oer ferliezers en flechtlingen.<\/p>\n God \u00fas Heit, Hear, \u00fbntfermje Jo oer \u00fas. 4. Sjonge 5. Ynlieding<\/strong><\/p>\n Wat in lok ast pake of beppe wurden bist. Wy meie ien kear yn de wike op Willem fan fjouwer en Doutsen fan twa passe. Dan giet faak in wr\u00e2ld foar \u00fas iepen: hoe\u2019t se boartsje, fantasearje en sa alles om har hinne ferkenne. Foar harren giet de wr\u00e2ld stadichoan iepen en foar pake en oma (want sy is in Snitser) iepenje se de wr\u00e2ld ek, de wr\u00e2ld fan de takomst.<\/p>\n As it op \u00fas oppasdei nei fiven rint en it wurdt yn dizze tiid skimerich, dan is steef\u00east de fraach: \u2018Pake, foarl\u00eaze?\u2019 Lit \u00fas noch efkes by de klinte fan woeste Willem bliuwe. Hy is eins it byld fan in minske dy\u2019t it libben wol sjoen hat. Neat is mear nij foar him, it \u00e2lde hat er ta wet makke. Hy f\u00fbteret en gnoarret hiel wat \u00f4f, ek op lytse Frank. Syn draak, symboal fan it hege fleanen, sa\u2019t in bern ek fan de gr\u00fbn \u00f4f wol, komt op it dak fan Willem tel\u00e2ne. De \u00e2ld gnoarder is woest fansels. Sa wurdt in bern konfrontearre mei de wet fan folwoeksenen: in heechfleaner mei it dak, dat de folwoeksene tsjinnet om \u00fbnderdak te kommen, net reitsje. Mei s\u00e2n pear earen ha Willem en Doutsen foar de tolfde kear nei it ferhaal fan woeste Willem en lytse Frank harke. It hat harren wer in eintsje fierder tild fan de gr\u00fbn om letter yn it libben heechfleaner te wurden, net yn de sin fan arrogante hear of dame boppe oaren \u00fat, mar as minske dy\u2019t op syn b\u00east tusken ierde en himel libbet. De ierde as it wurkfjild foar hjoed de dei en de himel as perspektyf foar de takomst, in twadde paradys op ierde.<\/p>\n Foar it bern oer stiet de folwoeksene as wetjouwer. De wetjouwer hat jong west en wit dus fan de ferhalen, mar hat d\u00ear \u00f4fst\u00e2n fan nommen. Hy hat de stikkene draak fan it dak \u00f4fhelle en d\u00earnei \u00fatinoar helle. De \u00fbnderdielen hat er br\u00fbkt foar syn eigen folwoeksen produkten. Hy hat net in nij ferhaal makke, mar it oarspronklike ferhaal (de \u00e2lde draak) feroare yn wetten.<\/p>\n Sa wurdt it \u00e2lde ferhaal ta wet en it bern wurdt wei yn de folwoeksen maatskippij.<\/p>\n 6. Sjonge Freugde is it as in bern Yn de leafdessymfony As it libben leafde mist, 7. L\u00eaze 8. Sjonge Jeruzalem, dit is de dei De folken tsjogge nei dy op, Jeruzalem, de fleur deryn, De see\u00ebn weagje rykdom oan, 9. Ferkundiging 1<\/strong><\/p>\n Mar \u00fat \u2019e stobbe Isai sjit in twiich op. Wy sjogge David, de hoedersjonge, al stean: in r\u00fbch kleed om de skouders mei om de mul in gurle, sadat de fuotten frijbliuwe om te rinnen. Hy hat de skuon mei riemen f\u00eastmakke, sadat se \u00fbnderweis net \u00fatgeane. Sa kin de hoedersjonge de keppel byinoar h\u00e2lde en sa kin er Goliat ferslaan. Mar trijeh\u00fbndert jier letter, yn de tiid dat Jesaja libbe, is fan de beam fan Isai net folle oerbleaun. De hege, keninklike beam is ferwurden ta in lege stobbe. De profeet Jesaja, dy\u2019t yn Jerzalem wennet, moat oansjen dat de st\u00ead fan David belegere wurdt troch in grut Assyrysk leger. Soe men d\u00ear net mankelyk fan wurde?<\/p>\n Dan kriget Jesaja binnen de muorren fan de Davidsst\u00ead de stobbe fan Isai foar eagen en sjed\u00ear: in twiichje as teken dat der feroaring komt. In berntsje fan de \u00e2lde heitebeam is berne en dan giet it ferhaal fan Jesaja fierder… jawis it ferhaal, gjin wet fan \u00e2lde tiden. No\u2019t it byld fan lytse Frank \u00fas wer foar eagen kommen is, kinne wy better troch de eagen fan Jesaja nei bern sjen. Want wat sjocht de profeet yn syn fisioen? Wat in prachtich ferhaal!<\/p>\n Nei de ferhalen fan hoedersjonge David, dy\u2019t \u00fas o sa oansprutsen ha, is de wr\u00e2ld folslein feroare. 10. Sjonge Jesaja hat de tiden sk\u00f4ge, De tsjinstfeint sil fanwegenkomme, Jesaja seach de tsjinstfeint rinnen 11. L\u00eaze 12. Sjonge<\/strong> 13. Ferkundiging 2 Sa begjint Jehannes yn de woestyn mei syn dooppreek. Gjin fisioen, mar de kearntekst foar syn preek, in konfrontearjende tekst, in tekst om bang fan te wurden, want: D\u00earom makket Jehannes him bekend: Wat in ferskil tusken dy twa godsmannen! Se libben beide wol yn in spannende tiid: Jesaja moast oansjen dat Jeruzalem belegere waard en Jehannes libbe \u00fbnder de besetting fan de Romeinen. Mar wat in ferskil yn ferhalen! Jesaja fertelt in paradyslik ferhaal mei bern as haadpersoanen tusken wylde bisten. Jehannes h\u00e2ldt in tongerpreek: in beam dy\u2019t omhakt wurdt en yn it fjoer smiten, dat net \u00fat te krijen is.<\/p>\n Tsjin wa? It folk dat op him takommen is, harket de preek oan en sil him ek wol oansprutsen field ha,
\n<\/strong>
\nOp \u2019e twadde snein fan Advint
\nbinne wy yn Goai\u00efngaryp by elkoar kommen,
\nfol fan ferwachting nei it bern,
\ndat \u00fateinlik as wiere kening
\nderfoar soargje sil
\ndat de wolf te gast w\u00eaze sil by it laam,
\ndat de liuw mei it keal weidzje sil
\nen dat in jonkje de hoeder is.<\/p>\n
\nfan God dy\u2019t himel en ierde skepen hat,
\ndy\u2019t trou is oan syn belofte
\nfan it kommende keninkryk,
\nd\u00ear\u2019t yn it libben fan Jezus
\nal in glimke fan opljochte.
\nAmen<\/p>\n
\n<\/strong>Psalm 72: 1 en 2<\/p>\n
\n<\/strong>
\nGod \u00fas Heit,
\ndy\u2019t yn David alle fertrouwen hie
\ndat syn keninkryk rjocht, wierheid en trou
\nheech yn it findel fan de frede hie,
\nmar it is \u00fatr\u00fbn op \u00fbnrjocht, \u00fbntrou
\nen boargeroarloch.<\/p>\n
\ndy\u2019t in bern op ierde komme liet
\ndat \u00fatgroeie soe ta de Messias,
\nfol fan rjochtfeardigens, wierheid, trou en frede,
\nmar it \u00eds \u00fatr\u00fbn op syn feroardieling
\nen dea oan it kr\u00fas.<\/p>\n
\ndy\u2019t troch de opstanning fan de Messias
\nalle fertrouwen hie dat it minsdom
\nrjocht, wierheid, trou en frede neistribje soe,
\nmar it is \u00fatr\u00fbn op in wr\u00e2ld fol fan \u00fbnrjocht,
\nd\u00ear\u2019t it sljochte folk de dupe fan wurdt,
\nop in wr\u00e2ld d\u00ear\u2019t machthawwers de wierheid ferdraaie,
\nd\u00ear\u2019t trouweleazens foar master opslacht,
\nin wr\u00e2ld dy\u2019t twa wr\u00e2ldoarloggen meimakke hat
\nen d\u00ear\u2019t de striid noch altyd sjoen wurdt as oplossing.<\/p>\n
\nhjir binne wy dan as gemeente yn Goai\u00efngaryp,
\ndy\u2019t f\u00easth\u00e2ldt oan de belofte fan rjocht, wierheid, trou en frede,
\ndy\u2019t soms glimkes fan jo kommende Keninkryk opheine mei.<\/p>\n
\nAmen<\/p>\n
\n<\/strong>Psalm 72: 4 en 7<\/p>\n<\/a><\/p>\n
\n\u2018Jawis, helje mar in pear spannende boeken \u00fat \u2019e kast.\u2019
\nSe kr\u00fbpe op \u2019e bank oan wjerskanten tsjin pake oan. Ik pak it boek \u2018Woeste Willem\u2019 en al hawwe se de foarkant al alve kear sjoen, de eagen geane wiid iepen en heine it byld fan de r\u00fbge seeman net allinnich op, mar der komme ek al bylden foar eagen hoe\u2019t it ferhaal fierder rinne sil. Dochs liket it as binne alle siden dy\u2019t foar it ljocht komme wer bys\u00fbnder, lykas de altyd wer opkommende sinne, d\u00ear\u2019t de minske mei ferw\u00fbndering nei sjocht. In w\u00fbnder, sa\u2019t de bern ek sjogge en harkje nei in al bekend ferhaal, mei grutte ferw\u00fbndering.<\/p>\n
\nDan komt de omslach. Frank makket kadootsjes foar Willem en dy makket foar Frank in nije draak. Mar dat is noch mar de helte fan de omslach. As se tegearre in flot bouwe en Frank wol mei syn folwoeksen kammeraat \u00fat te farren, dan docht bliken dat woeste Willem lytsman wurdt: hy kin net swimme. Frank wit wol rie: Willem krijt in swimb\u00e2n om en fertrout him as bern folslein ta oan seeman Frank.<\/p>\n<\/a><\/p>\n
\n<\/strong>Liet fan de bernestim: 1, 2 en 3
\nWize: Liet 347<\/em><\/p>\n
\ndaliks l\u00fbd jout nei de berte,
\ndy primeur giet net ferlern,
\nklinkt noch troch yn alle herten.
\nYn de leafde fan de \u00e2lden
\nsil de stim it suver h\u00e2lde.<\/p>\n
\ngroeit it bern nei syn bestimming,
\nsjongt de libbensmelody
\ntroch te jaan en yn it nimmen.
\nOp \u2019e grins, folgroeid yn jierren,
\nklinkt syn kleare stim fan fierren.<\/p>\n
\nkin it bern gjin wize h\u00e2lde,
\nskril is \u2019t l\u00fbd as fan in bist,
\n\u2019t wraakliet is foar \u00e2lde wr\u00e2lden.
\nOp \u2019e grins, net mear te kearen,
\nklinkt syn skreau, wanhopich bearen.<\/p>\n
\n<\/strong>Jesaja 11, 1-10<\/p>\n<\/a><\/p>\n
\n<\/strong>Liet fan Jeruzalem 1: 1, 2, 3 en 4
\nWize: Tuskentiden 1<\/em><\/p>\n
\ndat God syn gloarje komt,
\nit ljocht streamt \u00fat it tsjuster wei,
\nit neare l\u00fbd ferstomt.<\/p>\n
\nde keningen foaroan
\nen klear klinkt elke freugderop,
\nin symfony dy moarn.<\/p>\n
\nsjed\u00ear dyn eigen bern
\n\u00fat alle streken fan de wyn,
\nhar blydskip is te sjen.<\/p>\n
\nit keninklike goud,
\nde mirre, wijreek foar dyn soan,
\n\u2019t is him wol tafertroud.<\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nIsai… wie dat net de heit fan David, de hoedersjonge?
\nEn dan rize by \u00fas de bylden op \u00fat ferhalen wei: David dy\u2019t by de keppel op syn harpe spilet.
\nDavid, noch mar in jonge, dy\u2019t de liuw en bear by de skiep weijaget.
\nDavid, noch mar in jonge, dy\u2019t it opnimt tsjin reus Goliat en him mei in stien \u00fat \u2019e slinger deadet.
\nDus ferhalen oer in jonge en wylde bisten, d\u00ear\u2019t de Filistyn Goliat ek ta hearde, in bear fan in fint.<\/p>\n<\/a>
\nDegas<\/em><\/p>\n
\nMar gurle en riem ha neffens Jesaja ek noch in figuerlike betsjutting: in gurle fan wierheid en trou en in riem fan gerjochtichheid. Sa is David trou oan syn opdracht as hoeder en kiest er foar de keppel it rjochte paad nei griene greiden… en letter foar syn folk de rjochte wei dy\u2019t Mozes wiisd hat yn opdracht fan God.<\/p>\n
\nJesaja kriget in fisioen: it nije twiichje op \u2019e stobbe fan Isai is de Soan fan David, gjin fjochtersbaas mei as wapen slinger en letter swurd en spear. De Soan fan David krijt mar ien wapen, foar safier \u2019t men fan wapen sprekke kin. Nee, de Geast, dy\u2019t de Soan fan David krijt, is gjin wapen. It wurd seit it al: it is in oare Geast as de wr\u00e2ld sjen lit, in Geast dy\u2019t him net bine lit troch wetten, struktueren en machtsposysjes. Hat dy Geast mei in haadletter wat te krijen mei de geast dy\u2019t lytse Frank waaie lit op it hiem fan woeste Willem? Ik tink it wol. Dy geast lit de draak de loft yngean en waait yn it seil fan it flot om gong te krijen. Lykas de Geast mei in haadletter de minske libje lit tusken ierde en himel en him op \u2019e see fan it libben de wyn yn de seilen blaast.<\/p>\n
\nBern tusken fee en wylde bisten, in paradyslik tafriel:
\nIn lytse jonge as hoeder fan laam, wolf, geitebokje, panter, keal en liuw.
\nIn beuker dy\u2019t in n\u00east mei giftige njirren ferkent.
\nEn in tatebern dat boartet by de hoale fan in grutte slang.<\/p>\n
\nDe lytse jonge hoecht yn it nije ferhaal de liuw en de bear net mear fuort te jeien, want se frette n\u00east it keal en de ko gers. De wylde dieren binne diel fan de keppel wurden.
\nEn de folwoeksenen dan? Dy spylje yn it fisioenferhaal fan Jesaja gjin rol. Mar fansels hearre se der wol by, teminsten as se har yn it ferhaal ynpasse litte.<\/p>\n
\n<\/strong>Liet fan Jesaja: 1, 2 en 3
\nWize: Liet 440 (\u00e2lde bondel)<\/em><\/p>\n
\nwie troch de jierren Gods profeet,
\nhy seach de st\u00ead yn ljochte l\u00f4ge,
\nhie fan it leed, de triennen weet;
\ndoe\u2019t Babelsk tiid r\u00fbn nei de ein,
\nhat hy it folk it ljocht tasein.<\/p>\n
\nGod hat him \u00fatkard foar de wr\u00e2ld,
\nhy komt net mei de slaande tromme
\nen raast net oer in skrikbew\u00e2ld;
\nde Geast jout him in eigen l\u00fbd,
\ndat hy de heidenfolken stjoert.<\/p>\n
\nby \u2019t reidfjild l\u00e2ns, kniesd troch de wyn,
\nde st\u00e2len soene brekke kinne,
\nmar tsjinjen is as sinneskyn,
\ndy\u2019t makket al it b\u00fbgde rjocht,
\nwat hiel de wr\u00e2ld mei freugde sjocht.<\/p>\n
\n<\/strong>Matt\u00e9us 3, 1-12<\/p>\n<\/a>
\nPieter Bruegel de Oude<\/em><\/p>\n
\nLiet 456b: 1, 2 en 8<\/p>\n
\n<\/strong>
\nBekear jimme: it himelske ryk is tichteby kommen.<\/p>\n
\nHoe sjocht dat himelske ryk der\u00fat?
\nAs it sa tichtby is, dan moat it wol gau mei dysels heve.
\nMar wat moat dan heve?
\nBekeare… hoe dan?
\nDy fragen moatte by it folk opkommen w\u00eaze doe\u2019t se dy frjemde fint yn syn mantel fan kamielehier oan de igge fan de Jordaan seagen. Koene se him? Fan hearren sizzen wol, mar fierder?<\/p>\n<\/a>
\nLeonardo da Vinci<\/em><\/p>\n
\nDer is ien yn de woestyn, dy\u2019t ropt:
\nMeitsje de wei fan de Heare ree,
\nmeitsje rjochte paden foar Him.
\nDus Jehannes as de oanlizzer fan de wei foar de Heare.
\nJehannes stelt him sa foar om\u2019t er foar it folk in ferhaal oer in beam hat en oer it suverjen fan n\u00f4t en oer de Geast. Mar it binne net de wurden fan Jehannes sels. Der hat in profeet west dy\u2019t fier foar\u00fat sjen koe en 700 jier foar de preek by de Jordaan al in foarstelling fan Jehannes hie en him dus ek al foarstelle koe.
\nDat wie Jesaja, deselde dy\u2019t it ek al hie oer in gurle en in riem… as hied er de gurle om Jehannes syn mantel en de riemen fan syn skuon ek al foar eagen krigen.<\/p>\n
\nmar de bliksem slacht yn by de Farizee\u00ebn en Saddusee\u00ebn, dy\u2019t ek steane te harkjen. It binne gjin manlju fan ferhalen, mar fan wurd, regel en wet, dy\u2019t it folk mei twang oan har bine.
\n\u2018Njirrebrod,\u2019 sa skeldt Jehannes harren \u00fat.
\nIt n\u00east fan de njirren, dat yn it ferhaal fan Jesaja troch in beuker ferkend wurdt (gjin njirre dy\u2019t de giftosk yn it fleis fan it bern set), wurdt troch Jehannes br\u00fbkt om de mannen fan wurd, regel en wet oan te sprekken.
\nHy slacht se ek noch mei in ferhaal om de earen, dat fan Abraham, de heit fan Iza\u00e4k, de heit fan Jakob, de heit fan… en gean samar fierder oant it ferhaal \u00fatkomt by de mannen fan wurd, regel en wet. Nee, dat se Abraham as har heit besk\u00f4gje, hat gjin inkele betsjutting as se har net bekeare.
\nD\u00ear kinne se it mei dwaan, want op dwaan komt it oan.
\nEn as spilet de Geast dermei, nee… net de duvel, der komme yn de tongerpreek fan Jehannes ek noch bern foar. It hillige fjoer fan God lit er yn stiennen slaan, sadat d\u00ear bern \u00fatkomme.
\nStien en bern… en it hoedersjonkje \u00fat Jesaja seach dat de liuw te fier by de keppel weidoarme. Hy pakte syn slinger, lei in stientsje op \u2019e riem en slingere dat nei it bist, dat opskrille en daliks weromkaam.
\nIs dat ek net it byld fan it jonkje fan Betlehem, troch Jesaja en Jehannes beide ferkundige, it jonkje dat hoeder fan de folken waard om de wr\u00e2ld te feroarjen yn it Keninkryk fan syn Heit?<\/p>\n