{"id":8795,"date":"2016-11-22T20:02:11","date_gmt":"2016-11-22T20:02:11","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tjerkstra.com\/wordpress\/?p=8795"},"modified":"2016-11-22T20:04:02","modified_gmt":"2016-11-22T20:04:02","slug":"dienst-van-de-aanraking","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/religy\/dienst-van-de-aanraking\/","title":{"rendered":"Dienst van de aanraking"},"content":{"rendered":"\n\n\n
<\/td>\n \"PDF\" <\/a><\/td>\n \"Print\" <\/a><\/td>\n \"E-mail\" <\/a><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n\n\n\n
Dienst op 15 februari 2015 in Wolvega<\/p>\n

1. Votum en groet<\/strong><\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

Wij zijn hier vanmorgen bijeen
\nom geraakt te worden door verhalen
\nvan eenzaamheid en genezing
\nom samen verder te leven.<\/p>\n

Wij beleven deze dienst als gave van God,
\nde Schepper van hemel en aarde,
\nen als gave van Jezus Christus,
\ndie uitzicht op genezing geeft,
\nen van de Heilige Geest,
\ndie ons innerlijk verlicht.
\nAmen<\/p>\n

\"Image\"
\nPiero Casentini<\/em><\/p>\n

2. Zingen
\n<\/strong>Lied 20: 1 en 2<\/p>\n

3. Gebed<\/strong><\/p>\n

Heer, wij danken voor onze ogen,
\nwaarmee we om ons heen kunnen kijken
\nom van uw schepping te genieten
\nen zicht te hebben op wat in de wereld
\nbeter kan en moet.<\/p>\n

Wij bidden u voor een open innerlijk,
\nopdat we geraakt, bewogen worden
\ndoor het verdriet en de eenzaamheid
\nvan onze naasten.<\/p>\n

Wij danken u voor onze voeten
\ndie kunnen lopen op weg naar de ander
\nom te delen in vreugde en verdriet.<\/p>\n

Wij danken u voor onze handen
\nom uit te steken naar de mens
\ndie steun in het leven nodig heeft.<\/p>\n

Heer, wij danken u dat wij dromen mogen dromen
\ndie ons bemoedigen, omdat ze verwijzen
\nnaar een betere wereld, uw Koninkrijk.<\/p>\n

Wij bidden voor hen die in een droomloze tijd verkeren
\nof geplaagd worden door de nachtmerries van ziekte,
\nverdriet, eenzaamheid en rouw.
\nMag uw Koninkrijk voor hen oplichten, dat uitzicht biedt
\nop een leven in harmonie.
\nAmen<\/p>\n

4.Zingen
\n<\/strong>Lied 20: 3 en 4<\/p>\n

5. Inleiding
\n<\/strong>
\nWie heeft niet meer de beelden voor ogen van de dokters en verplegers in witte, isolerende pakken. Zij lijken meer op buitenaardse wezens dan op mensen. Witte wezens om zwarte mensen van de dood te redden. Het microscopisch kleine ebolavirus heeft ervoor gezorgd dat deze buitenaardse beelden ons voor ogen komen. Wat we niet kunnen zien, maar ondertussen wel weten, is dat de zieken onaanraakbaar zijn. Wie ze met blote handen aanraakt, loopt grote kans om zelf ziek te worden.
\nMet de modernste medische voorzieningen wordt geprobeerd om de ziekte te bestrijden. Gelukkig maar!<\/p>\n

\"Image\"
\nDamiaan de Melaatse<\/em><\/p>\n

Zo gelukkig waren ze niet in de Middeleeuwen. Toen de pest in 1348 uitbrak in Europa, moest men de zieke familieleden in de dagelijks kleren en met blote handen verplegen. De zwarte dood, zoals de pest ook wel werd genoemd, viel de blanken massaal aan. Wie door de pest onaanraakbaar was geworden, moest uiteindelijk wel aangeraakt worden, anders bleef de dode onbegraven liggen. Miljoenen zijn in enkele jaren aan de pest gestorven.<\/p>\n

Het is vreselijk om door een besmettelijke ziekte ge\u00efsoleerd te worden, dat je onaanraakbaar bent. Je hebt geen contact meer met je familie en vrienden, maar toch… je wordt in onze moderne tijd verpleegd en er is kans op genezing en herstel van de normale contacten.<\/p>\n

In India zijn miljoenen mensen onaanraakbaar, niet omdat ze aan een besmettelijke ziekte lijden. Ze behoren tot de laagste kaste, een groep mensen in de samenleving die als minderwaardig worden beschouwd. Zij worden ge\u00efsoleerd naar lichaam en geest. Er is geen mogelijkheid voor de onaanraakbaren om in het leven meer waard te worden.
\nVan ebola kun je genezen, maar van onaanraakbaarheid in India is geen herstel mogelijk.<\/p>\n

We zullen in deze dienst meemaken dat de onaanraakbaren weer aangeraakt kunnen worden, omdat ze genezen zijn.<\/p>\n

6. Zingen
\n<\/strong>Lied 20: 5 en 6<\/p>\n

7. Lezen
\n<\/strong>2 Koningen 5, 1-15<\/p>\n

8. Zingen
\n<\/strong>Lied van Na\u00e4man: 1, 2 en 3
\nWijze: Lied 489 uit het Liedboek voor de kerken<\/em><\/p>\n

Na\u00e4man was een krijgsheld
\ndie roemrijk uit de oorlog kwam,
\nmet rechte rug zat op zijn paard,
\nhij leefde toen van rijksgeld,
\nzijn functie was het waard.<\/p>\n

Een karavaan met slaven
\nkwam met hem uit de oorlog mee,
\nuit Isra\u00ebl ook een slavin,
\neen meisje voor het laven
\nvan alles naar zijn zin.<\/p>\n

Het meisje zag zijn handen
\nen ook de wanhoop op ’t gezicht:
\nin Isra\u00ebl was een profeet
\ndie hielp hem uit de schande,
\nhet einde van zijn leed.<\/p>\n

9. Verkondiging 1
\n<\/strong>
\nEen kind nog maar, het meisje uit Isra\u00ebl, dat door de oorlog met Syri\u00eb van haar familie werd ge\u00efsoleerd. Ze werd als krijgsgevangene meegevoerd naar Damaskus. Wie weet wat ze onderweg heeft moeten meemaken aan geweld tegen vrouwen: aanranding of zelfs verkrachting door soldaten. Zo word je als vrouw en meisje op een afschuwelijke wijze aangeraakt.
\nMaar dat meisje zonder naam trof het in Damaskus, toen de hoofdstad van een machtig rijk, nu van een verscheurd land. Laten we haar Mirjam noemen. Mirjam was niet meer zo ge\u00efsoleerd als onderweg naar haar ballingschap. Hoewel ze slavin was in het huis van Na\u00e4man, werd ze door de vrouw van haar meester gezien. Ze kwam terecht voor het aanschijn van Na\u00e4mans vrouw, staat in de Naardense bijbel. De vrouw liet haar licht schijnen op haar slavin en dat gaf perspectief. Maar Mirjam zag ook, ze zag dat de handen en het gezicht van haar meester wit waren geworden. Niet dat zijn innerlijk licht begon te schijnen, integendeel, hij was melaats. In een dubbele betekenis melaats, maar dat wist Mirjam nog niet. Ze was bekend met \u00e9\u00e9n betekenis: de witte kleur was een teken dat de handen zouden verschrompelen en op den duur afvallen. De tweede betekenis had zij onderweg wel ondervonden, namelijk dat de opperbevelhebber van het Syrische leger hoog te paard zat en neerkeek op de vrouwen en meisjes als seksslavinnen. Maar zij kon daaraan nog niet de betekenis geven dat de generaal in de ogen van God, de Ene, hoogmoedig was geworden. Na\u00e4man was altijd moedig geweest, hij wordt in de Bijbel zelfs een krijgsheld genoemd, maar zijn moed was hem uit het hart naar het hoofd gestegen. De witte plekken op zijn handen, die hij op de terugtocht om de vrouwen en meisjes had moeten slaan als bescherming, waren daarvan het teken.
\nMirjam zag die witte plekken en ook hoe de afstand tussen Na\u00e4man en zijn vrienden en bekenden groter werd: de held raakte ge\u00efsoleerd. Er waren geen raakvlakken meer. Maar toen kwam slavin Mirjam, het meisje dat hij onderweg had moeten beschermen, dichterbij en raakte de ineenschrompelende held. Nee, zij raakte hem niet aan, zij zou niet durven! Niet omdat hij melaats was, maar het was haar meester, na de koning de hoogste autoriteit in het Syrische rijk. Zij raakte Na\u00e4man in het hart, datzelfde hart waaruit de moed naar het hoofd was gestegen. De hoogmoed zakte terug, want hij luisterde naar Mirjam toen zij de profeet in Isra\u00ebl ter sprake bracht, die door de kracht van de Ene haar meester van zijn melaatsheid kon genezen. Mirjam besefte toen nog niet dat dit in de dubbele betekenis van melaatsheid zou gebeuren, namelijk naar lichaam en geest.<\/p>\n

Wij slaan de correspondentie, de briefwisseling tussen de beide koningen, over, want het is ons te doen om Na\u00e4man en zijn melaatsheid.<\/p>\n

Na\u00e4man ging, hoog te paard, met een groot gevolg op reis, een karavaan beladen met schatten als bonus voor de mogelijke genezing. Hij bleef ook op zijn paard zitten voor de deur van de profeet. En de profeet bleef ook zitten, laag bij de grond achter de deur. Hij stuurde zijn knecht met het recept: zeven keer kopje-onder in de Jordaan.
\nOmdat hij nog hoog te paard zat, was de anti-held woedend. Moest hij afdalen naar een klein stinkriviertje, terwijl het water van de twee rivieren van Damascus bruisten van gezondheid?
\nToch boog Na\u00e4man zijn hoofd langs de kop van zijn paard om op te vangen wat \u00e9\u00e9n van zijn ondergeschikten hem in het oor fluisterde, namelijk dat het recept van de profeet gemakkelijk in te nemen was en geen bijwerkingen had. Eenvoudig afdalen als tot in de dood en weer levend worden, maar die betekenis kon de ondergeschikte niet weten. Alleen het volk van de Ene had dat ondervonden toen ze na de woestijntocht door de Jordaan trokken.<\/p>\n

\"Image\"
\nCornelis Engbertsz.<\/em><\/p>\n

En o wonder, nadat Na\u00e4man het hoofd zeven keer zover had gebogen dat het water erover spoelde, veranderde de witte doodskleur in de huidskleur als van een kind. Zeven keer ondergaan als teken van volledig je overgeven en volledig genezen worden.
\nToen Na\u00e4man weer bij de profeet kwam met zijn geschenken, stapte hij van zijn paard en stonden ze op gelijke hoogte, van aanschijn tot aanschijn.<\/p>\n

Wat zal Na\u00e4man op de terugtocht vaak naar zijn zuivere handen gekeken hebben. Geen wapen meer in zijn hand, de handen waren vrij geworden om aan te raken en te omhelzen. Dat heeft hij in Damaskus stellig gedaan bij zijn vrouw. En bij Mirjam? Geen denken aan dat zijn handen van haar als slavin misbruik hebben gemaakt. Hij liep op haar af en zij stonden van aanschijn tot aanschijn. Wat een licht zal er toen geschenen hebben!<\/p>\n

10. Zingen
\n<\/strong>Lied van Na\u00e4man: 4, 5 en 6<\/p>\n

Na\u00e4man liet zich raden
\nen ging op reis naar de profeet
\nmet schatten op kameel en paard,
\nde tocht zou hem niet schaden,
\ngenezing was het waard.<\/p>\n

Maar de profeet bleef binnen,
\nde knecht kwam buiten met zijn woord:
\nin Isra\u00ebl stroomt de Jordaan,
\nwie ondergaat, zal winnen,
\ndaar komt het heil vandaan.<\/p>\n

Na\u00e4man liet zich raden,
\nnadat hij woedend was geweest,
\ngenezing kwam na zeven keer,
\nhersteld was toen de schade,
\nde Ene kreeg de eer.<\/p>\n

11. Lezen
\n<\/strong>Marcus 1, 40-45<\/p>\n

\"Image\"
\nJean-Marie Melchior Doze<\/em><\/p>\n

12. Zingen
\n<\/strong>Lied van de eenzaamheid: 7, 8 en 9
\nWijze: Tussentijds 5<\/em><\/p>\n

Wie melaats was, stond er buiten,
\nging bergafwaarts door het dal,
\nhoorde vogels niet meer fluiten,
\nliep door ’t leven zonder tal.<\/p>\n

Ruggen konden hem nog raken,
\nhanden wilden dat niet doen,
\nniemand zou ’t gebaar nog maken
\nvan kom hier, voor jou een zoen.<\/p>\n

Iemand heeft hij toen benaderd
\ndie zijn diepste raken zou;
\nJezus schonk hem ’t levenskader:
\nmensen zijn er ook voor jou.<\/p>\n

13. Verkondiging 2
\n<\/strong>
\nGalilea
\n<\/em>Wat een verschil, de opperbevelhebber van het Syrische leger en de uitgestotende, zwervend door de verlaten streek van Galilea. Hij moet op afstand blijven, zelfs roepen als iemand per ongeluk bij hem in de buurt komt. De zwerver is niet om aan te zien met zijn leeuwenmasker. Nee, hij heeft geen masker voor, maar zijn gelaat is door de melaatsheid zo misvormd dat zijn gezicht het aanzien heeft gekregen van een leeuwenkop. Mensen die anders op de vlucht slaan voor een leeuw, nemen nu de benen voor de zwerver met een leeuwenkop. Geen gezicht en al helemaal niet om aan te raken. De man is gaan behoren tot de onaanraakbaren, onrein naar lichaam en geest, want zijn ziekte wordt ook nog eens gezien als straf van God.<\/p>\n

In uiterste nood nadert de eenzame zwerver een andere eenzame. De een is naar de eenzaamheid gedreven door de gemeenschap, de ander heeft de eenzaamheid opgezocht voor het gebed om kracht. De twee eenzamen ontmoeten elkaar van aanschijn tot aanschijn. Er komt geen paard aan te pas. En ook geen knecht om een recept te brengen.
\nJezus, de heelmaker, staat voor de zieke met de leeuwenkop, die zelf met lege handen de geloofstherapie aanreikt: ‘Als u wilt, kunt u mij rein maken.’
\nDe heelmaker heeft maar \u00e9\u00e9n hand nodig, een hand die de onaanraakbare aanraakt, omdat hij geraakt is door zoveel geloof.
\nIs het dan geen wonder dat de heelmaker de geloofstherapie van hem aanneemt? Er volgt een wonder met de woorden: ‘Ik wil het, word rein.’<\/p>\n

\"Image\"
\nRembrandt<\/em><\/p>\n

Dan valt het leeuwenmasker af, dat tegelijk het masker is dat de gemeenschap hem heeft opgezet, namelijk dat hij de straf van God had verdiend vanwege zijn verkeerde levenswandel. De gemeenschap had er zelf voor gezorgd dat hij zijn leven lang moest wandelen, nog erger… zwerven in eenzaamheid als onaanraakbare.
\nJezus, de heelmaker naar lichaam en geest, kent de bevrijder uit het verleden, Mozes, die in de wet heeft voorgeschreven dat de priester voor een soort nacontrole er aan te pas moet komen: ook al ben je het leeuwenmasker kwijt, de priester moet als vertegenwoordiger van de Allerhoogste Heelmaker zijn aanschijn over de genezene laten lichten. En o wonder, zij staan van aanschijn tot aanschijn. Wat een licht moet er geschenen hebben!<\/p>\n

Wolvega<\/em>
\nVan Galilea naar Wolvega
\nZijn er in Wolvega melaatsen?
\nZijn er in Wolvega zwervers?
\nIn Sneek kom ik elke dag twee tegen.
\nDe ene loopt de hele dag met een tas over het schouder door de stad, koopt bij Albert Heijn een paar flesjes frisdrank en vervolgt glimlachend zijn weg tot de avond, want dan kiest hij voor een dak boven zijn hoofd. Hij is aan de buitenkant gelukkig.
\nDe ander gaat van bank naar bank en brengt met een grimmig gezicht, als van een leeuw,\u00a0 zittend de dag door. Als je hem groet, krijg je geen reactie, hij is niet benaderbaar. Wie weet welke gevoelens achter zijn masker woelen?
\nIk ben geen heelmaker naar lichaam en geest, maar verplaats mezelf soms van de straten in Sneek naar de eenzaamheid van Galilea. Zijn de zwervers in onze huidige steden melaats, onaanraakbaar? En de asielzoekers? Worden wij door hun situatie geraakt? En hoe reageren wij dan?<\/p>\n

Zijn er in Wolvega kinderen die ge\u00efsoleerd leven?
\nTientallen is het vermoeden. Niet alleen in gezinnen waar zij weinig aandacht krijgen, meer nog op scholen en via Twitter en Facebook. Hoeveel pubers zouden elke dag met angst in de schoenen neer het Lindecollege gaan, omdat de kans groot is dat ze weer gepest worden. Zij worden geraakt met woorden en daden die diepe wonden in hun innerlijk slaan. De medescholieren beschouwen hen als geestelijk melaats.
\nGelukkig zijn zij als er dan een heelmaat is die voor hen opkomt, die het bange masker aftrekt, zodat ze weer in de gemeenschap kunnen leven. Want zo heeft de Grote Heelmeester het leven bedoeld: een samenleving in harmonie.
\nAmen<\/p>\n

14. Orgelspel
\n<\/strong>
\n15. Zingen
\n<\/strong>Lied van de eenzaamheid: 1, 2, 3, 4, 5 en 6<\/p>\n

Wie op aarde wordt geboren,
\nloopt in ’t leven niet alleen,
\nhij wil bij de ander horen,
\nzij wil mensen om zich heen.<\/p>\n

Zo ontstaat een samenleving,
\nwoorden gaan van mens tot mens:
\neerst het kwetsen, dan vergeving,
\nmaar nog eerder ’t woord als wens.<\/p>\n

Raakt men uit het samen leven,
\nklinkt door stilte heen geen stem,
\nwie zal dan het antwoord geven
\nop de vraag van haar of hem?<\/p>\n

Ziekte laat de stilte vallen,
\ngeeft de echo als geluid,
\nrekent niet meer met getallen,
\nwant met \u00e9\u00e9n is het wel uit.<\/p>\n

Wie gepest wordt, is verstoten
\nnaar het land dat ‘Eenzaam’ heet,
\ndwergje tussen al die groten,
\nwaarmee hij zich niet meer meet.<\/p>\n

Als de zwakke wordt benaderd
\ndoor de Mens die redden zal,
\ndan schenkt Hij het levenskader:
\nmensen tussen berg en dal.<\/p>\n

\"Image\"<\/p>\n

16. Onze Vader<\/strong><\/p>\n

17. Zingen
\n<\/strong>Lied 330: 1, 2 en 3<\/p>\n

18. Zegen
\n<\/strong>
\nLaten we nadat we aangeraakt zijn
\nop weg gaan naar een leven van
\ndelen in vreugde en verdriet.<\/p>\n

Laat de zegen van God ons daarbij verlichten,
\nlaat de liefde van Christus ons begeleiden
\nen laat de Heilige Geest ons inspireren om vol te houden.
\n
\n19. Zingen
\n<\/strong>Lied 456: 3<\/p>\n

\"Image\"<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dienst op 15 februari 2015 in Wolvega 1. Votum en groet Wij zijn hier vanmorgen bijeen om geraakt te worden door verhalen van eenzaamheid en genezing om samen verder te leven. Wij beleven deze dienst als gave van God, de Schepper van hemel en aarde, en als gave van Jezus Christus, die uitzicht op genezing […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-8795","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-religy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8795","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8795"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8795\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8797,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8795\/revisions\/8797"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8795"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8795"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tjerkstra.com\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8795"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}